Bölüm 6

ALTINCI BÖLÜM: Geri Dönüş Alp kitabı bitirdiğinde, kalbinin içinden geçen tek şey şuydu: “Bu hikâye yarım değil… sadece ara verilmiş.” Zaman geçtikçe kendini değiştirmeye başladı. Daha çok kitap okudu, daha az konuştu. Hayatında ilk kez bir maç sonrası röportajda şöyle dedi: > “Futbol sahada oynanır ama kalp, başka bir oyunun içindedir.” O röportajdan günler sonra, bir imza gününde Duru'nun karşısına çıkmaya karar verdi. Yüzlerce insan sıraya girmişti. Duru masasının başında, sakin ama mesafeliydi. Alp sıranın sonunda bekliyordu. Yanında çiçek yoktu, sadece elinde eski bir bilet… O ilk maçın bileti. Sıra ona geldiğinde Duru başını kaldırdı. Gözleri bir anlığına dondu. Alp hiçbir şey söylemedi. Biletin üstüne bir not bırakıp kitabı Duru'ya uzattı: > “Sen sustuklarını yazdın. Ben sustuklarımla bekledim.” Duru kalemiyle imza atmadı. Gözleri doldu. Kalabalıkta yalnızlaştılar. “Gitmeyeceğim,” dedi Alp fısıltıyla. “Ama seni zorlamayacağım.” Duru dudaklarını ısırdı, kalemi sıkıca tuttu. “Ben seni hiç unutmadım… Sadece kendimi hatırlamaya ihtiyaç duydum.” O anda her şey durdu. Kalabalığın sesi, flaşlar, meraklı bakışlar… yalnızca iki kalp vardı: biri çok beklemişti, diğeri geri dönmeyi seçmişti. --- O gece birlikte yürüdüler. Konuşmadan, sadece yan yana. Duru bu kez onun elini tuttu. “Yanımda yürür müsün?” dedi. “Önümde değil, arkamda değil… Yanımda.” Alp gülümsedi. “Sonsuza kadar.” Ve o gece gökyüzü, ay değil iki insanın kalbiyle aydınlandı.