Bölüm 3

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM: Kalpleri Bağlayan Cümleler Duru ve Alp, bir kez görüştükten sonra birbirlerinden uzak kalamadılar. Ama aralarındaki bağ yavaş gelişiyordu, bir çiçeğin sabırla açması gibi. Ne Duru ani bir heyecanla bağlanıyor, ne de Alp hızla sahipleniyordu. Her kelime, her bakış, küçük bir adım gibiydi. İlk sinema yerine bir sahaf gezisi yaptılar. Eski kitapların kokusunu içine çekerken, Alp bir raftan yıpranmış bir şiir kitabı çekti. “Bu?” dedi merakla. Duru göz ucuyla baktı. “Ahmet Erhan. Yaraları anlatır... senin için fazla ağır olabilir.” Alp başını salladı. “Bazı yaralar sahada olmuyor. Bazen kalpte açılıyor.” O an Duru'nun yüzünde bir kırılma oldu. Sanki o da aynı cümleyi başka bir hayatın içinde fısıldamıştı zamanında. Kafelerde oturduklarında, Alp her zaman Duru'nun karşısına değil, yanına oturuyordu. Bu bir alışkanlıktı artık. “Yan yana konuşmak, kalp hizasında olur,” derdi Duru. Ve Alp, Duru'nun gözlerine bakmadan bile onu anlayabildiğini fark etti. Bu tür aşk sessizdi. Gösterişsizdi. Ama derindi. Bir akşamüstü, Beşiktaş Çarşı’sında dolaşırken Duru durdu. “Alp, seninle her an çok güzel... ama biraz korkuyorum.” Alp, yürümeyi bıraktı. “Neden?” “Elimden tuttuğunda düşmekten değil... Alışmaktan korkuyorum.” Alp onun elini tuttu. Yavaşça, kararlılıkla. “Alışmak değil... birlikte kök salmak istiyorum.” O gece Beşiktaş’ta, bir apartmanın giriş katında, sokak lambasının altında ilk kez öpüştüler. Ne aceleciydi ne de sinematik... Gerçekti. Derin, yavaş, yumuşak bir “evet” gibi. O andan sonra her şey daha da güzelleşti. Ama gökyüzü ne kadar açık olursa olsun, bazen beklenmedik bir bulut beliriverir...