Hoş geldinizzz
Umarım keyif alarak okursunuz kitabımı
Şu sıralar diğer kitabım ve sınavlarımla meşgul olduğum için burayı biraz boşlasam da en kısa zamanda bu kitaba da yeni bölümler yağacak
Bölüm bekleyenleri diğer kitabıma da beklerim
***********
(YAZARIN AĞZINDAN)
Asya, midesi kasılmaya başlayınca bir anda gözlerini açtı ve yatağından çıkmaya çalıştı. Dönen başı yüzünden adımları yavaşlayınca çok uzaklaşamadan yatağının ucuna kusmaya başladı. Birkaç dakika kendine gelmeye çalışsa da mide kasılmaları yüzünden gücü tükenmiş, olduğu yerden kımıldayamıyordu.
Nefes almak için biraz rahatlamayı beklese de her saniye daha kötü oluyor, tüm gücü vücudundan çekiliyordu.
Zehirlendiğini düşünerek hastaneye gitmeyi düşündü. Yatağından destek alarak tüm gücü ile ayağa kalkmaya çalıştı ama başını kaldırdığı ilk anda yatağının üstüne doğru bayıldı.Saatlerce ayılıp kendine gelmeye çalışsa da birkaç mide kasılmasından sonra tekrar tekrar bayıldı.
En sonunda güneş ışıkları yavaş yavaş odasını aydınlatmaya başladığında durumunun farkında vardı. Gözyaşları korku ile yanaklarından akmaya başlarken biraz gücünü topladığını hissetti ve o gücü telefonunu eline alıp kendisine ambulans çağırmak için kullandı.
Ne kapıyı açabildi ne yanına bir eşyasını aldı. Evine girdiler, onu sedyeye yerleştirdiler. Tüm komşuları hatta tüm sokak camlarında onu izlerken o, üstü başı kusmuk içinde, bilinci kapalı, yanında beş kuruşu yokken tek başına ambulansa bindi ve hastaneye kaldırıldı.
Ara sıra bilinci açılır gibi oldu. Etrafındaki insanların seslerini duydu, vücuduna dokunan elleri hissetti ama gözünü açacak gücü kendinde bulamadı.
En son hatırladığı şey birinin yanında yeminler ettiğiydi.
Kerem Öztürk, Asya’nın ellerini tutarken aklına gelen herkese küfürler saydırarak konuşuyordu.
“Sana yemin ederim bugünlerinin suçu olan herkesi doğduğuna pişman edeceğim. Senden saklanan her kuruşu misliyle onlardan almazsam bana da Kerem demesinler!”
********
Ve her şey şimdi başlıyorrr
Bölümü beğenmeyi unutmayınnn
