Selam umarım okurken keyif alırsınız. Yorum yapmayı ve fikrinizi belirtmeyi unutmayınn.
******************
Var gücüyle koşuyordu. Geleceğini eline almak için geçmişinden kaçıyordu. Sokakta tek bir kişi yokken, herkes fırtınadan kaçıp binalara sığınırken, o herkesin aksine binalardan uzağa koşuyordu.
Yağmur vücudunda kuru tek nokta bırakmamış, ayakları parçalanmış, bayılmak üzereydi.
Bugüne kadar tek başına iyi dayanmıştı. Kendinin annesi, babası, kardeşi, dostu, sevgilisi, her şeyi olmuştu. Mezun olmak üzereydi. Bir yerde düzenli çalışacaktı, okurken çalıştığı restorana müşteri olarak gelecekti, fatura ödemek için aç uyumayacaktı, otobüste uyuyakalmayacaktı, her sabah düzgünce kahvaltı yapacaktı, bir kedi sahiplenecekti, kitap okuyabilecekti.
Ayağı kaydı. Dizinin üzerine düştü ve acıdan birkaç saniye kıpırdayamdı. Gözlerinden yaşlar boşalırken çığlık atmak istedi ama dikkat çekmemek için kendini tuttu.
Bu sefer birkaç dakikadan fazla dayanamayacağından emindi. Kalktı paramparça dizi ile koşmaya devam etti.
Aç olmamak, ikinci sınıf insan muamelesi görmemek, kendi evinde misafir gibi hissetmemek, uyuduğu saati kendi seçmek, uyandığında kavga etmeyeceğini bilmek, normal bir insan olmak istemişti.
Sadece normal bir insan olmak…
Gücü tükenmeye başladı, adımları yavaşladı.
Siren sesleri iyice yaklaşırken panikledi. Boynundaki damarlar artık canını acıtmaya, kulakları çınlamaya başladı.
Son kez kalan tüm gücü ile hızlanmayı denedi ama gücünü toplayamadı, bacakları birbirine dolandı ve kafasının üstüne düşüp yolun ortasına yığıldı.
Tam o an bir fren sesi duydu. Yakalandığından emindi, her şey bitmişti.
Bilinci yavaşça kaybolurken etraftaki sesleri hala duyabiliyordu.
“Asya! Asya, buldum seni. Buldum sakin ol. Geçti artık.”
Yerden havalanırken bilinci tamamen kapandı.
“Polisler geliyor.”
“Aç kapıyı. AÇ!”
“Koşun!”
“Bas gaza. Çabuk sür eve.”
“BAS!”
*********
Hoş geldinizz
Diğer kitabımın aksine bu kitap daha karanlık bir dünyaya bakıyor. Ne kadar o kitabım sayesinde ünlenmiş olsam da bu kitap benim buraya ilk yazdığım kitaptı ve yavaş yavaş buraya dönüyorum.
Umarım bu yolculukta bana eşlik edersiniz.
Bir sonraki bölümlerde görüşmek dileğiyle.
