Anaaaa! Gidiyoruz aşağıya diye bağırdım, 40 parçamın hepsi havada rüzgar gülü gibi dönüyor. Altımızda Muzan’ın o vıcık vıcık, her yeri damarlı et yığını bekliyor. Sanemi Bak eğer o et yığınının içine düşersek beni hemen yıka, valla kokusu üzerime sinerse bir daha hamsi yiyemezsin Sanemi havada bile kılıcını bırakmıyor. Sus be kızım, can derdindeyiz burada diye kükredi. Tam o sırada Uzui Tengen, o devasa kılıçlarını birbirine çarptırıp patlamalar yaratarak havada yön değiştirdi. Bu düşüş hiç gösterişli değil diyerek bir koluyla Sanemi’yi, diğer eliyle de havada uçuşan benim 40 minyonumun bir kısmını havada yakaladı.
Uzui, Ses Nefesi, diyerek oluşturduğu patlamaların basıncıyla bir duvara tutundu. Sanemi’yi ve avuç dolusu Hamsi Parmak minyonunu güvenli bir çıkıntıya fırlattı. Kokushibo ve Muzan’ın ana merkezi yukarıda kalmıştı. Sanemi derin bir nefes aldı, üstü başı kan ve toz içindeydi. Buradan çıkmamız lazım, dedi Sanemi, sesi ilk kez bu kadar yorgun geliyordu.
1.48’lik halime geri dönüp Sanemi’nin yanına çömeldim. Uyyy rüzgar gülü, yüzün gözün dağılmış. Bak, Uzui abi bizi kurtardı ama senin karizma yerlerde, dedim, sonra ciddileştim. Hadi, buranın çıkışı neresiyse gidelim. Ben acıktım, midem zil çalıyor, sanki içinde horon tepiyorlar.