Gecenin zifiri karanlığı, yatılı okulun yüksek taş duvarlarını bir zindan gibi kuşatmıştı. Dışarıda sağanak yağmur camları döverken, yatakhane koridorundaki o eski ahşap saatin tık tık sesleri dışında hiçbir şey duyulmuyordu.
Işıkları kapatalı saatler olmuştu ama Ayona gözünü bile kırpamamıştı. Göğsündeki o tuhaf baskı, kötü bir şeylerin olacağını fısıldıyordu. İçini kaplayan bu hissin sebebini bilmiyordu ama sezgileri onu hiçbir zaman yanıltmamıştı.
Aniden koridorun derinliklerinden bir ses yükseldi. Sert bir şeyin yere düşme sesi ve ardından bir fısıltı...
Ayona yatağından kalktı ve yan yatakta mışıl mışıl uyuyan Miga’ya baktı. Miga hiçbir şey duymamış gibi derin bir uykudaydı. Ayona komodinin üzerindeki dijital saate göz attı.
Kırmızı rakamlar tam olarak 03:33’ü gösteriyordu.
Sessiz adımlarla yataktan kalktı, üzerindeki hırkayı giyip kapıyı hafifçe araladı. Zifiri karanlık koridorda, eski kütüphaneye doğru giden taze, ıslak çamurlu ayak izleri vardı. Merakı, korkusuna galip geldi ve izleri takip etmeye başladı.
Kütüphanenin devasa ahşap kapısı aralıktı. İçeriden keskin, metalik bir koku geliyordu—kan kokusu.
Ayona nefesini tutarak içeri bir adım attı. Masaların arasından süzülen cılız ay ışığı, kütüphanenin ortasındaki devasa çalışma masasını aydınlatıyordu. Masanın üzerinde, kollarını iki yana açmış halde yatan bir beden vardı.
Zamura...
Zamura'nın gözleri tavana dikilmişti, cansız ve boş bakıyordu. Göğsünün ortasında garip, siyah renkte mistik bir sembol kazınmıştı. Kan, masadan ahşap zemine tıp tıp damlıyordu.
Ayona dehşet içinde geri adım attı, çığlık atmak istedi ama boğazı düğümlendi. Ayona'nın midesi bulanmaya başladı, stresten ve şoktan dolayı kusacak gibi oldu. Gördüklerine inanamıyordu. Hala şokun içindeyken Zamura'nın sıkı sıkıya kapalı duran sağ elinde bükülmüş bir kağıt parçası olduğunu fark etti. Ayona titreyen elleriyle kağıda doğru uzandı. Kağıdı tam çekip alacakken, karanlığın içinden buz gibi bir el bileğini kavradı.
Ayona sıçrayarak arkasını döndü.
Karanlığın içinden beliren kişi Yugari’den başkası değildi. Yugari'nin yüzü her zamankinden daha soğuk, bakışları ise karanlıktı. Ayona’nın bileğini bırakmadan ona doğru eğildi ve dudaklarını kulağına yaklaştırarak fısıldadı:
"Ayona.. o kağıdı alırsan... Bir sonraki Zamura sen olursun."
Tam o sırada kütüphanenin kapısı patlarca açıldı. İçeriye nefes nefese kalan Siguna girdi. Elindeki fenerin ışığı önce masadaki Zamura’nın cesedine, ardından birbirine kenetlenmiş duran Ayona ve Yugari’ye düştü.
Siguna’nın elindeki fener titredi. Yüzündeki şok yerini dehşete bıraktı.
"Siz..."
Dedi Siguna nefes nefese. Dudakları titriyordu, konuşmakta zorlanıyordu. Kısa bir sessizlikten sonra ağzından çıkan tek cümle şu oldu;
"Siz ne yaptınız?!"
Gecenin 03:33’ünde, okulun ilk kurbanı verilmişti. Ve oyun henüz yeni başlıyordu.