BÖLÜM 6 — 13. KORİDOR
Eylül birkaç saniye konuşamadı.
Defne karşılarında duruyordu.
“Beni arıyordunuz.”
İrem'in gözleri doldu.
“Sen…”
Defne kardeşine sarıldı.
“Özür dilerim.”
Eylül hâlâ şaşkındı.
“Sen gerçekten kaybolmadın.”
Defne başını iki yana salladı.
“Hayır. Sadece gitmek zorunda kaldım.”
Aras elindeki belgeyi kaldırdı.
“Peki bunlar?”
Defne belgeye baktı.
“Gerçeğin yalnızca yarısı.”
“Diğer yarısı ne?”
Defne koridorun sonundaki duvara yürüdü.
Eski bir tabloyu kaldırdı.
Arkasında küçük bir bölme vardı.
İçinden eski bir defter çıkardı.
Kapağında büyük bir 13 vardı.
Defterin ilk sayfasında şu yazıyordu:
“Bu okulda 13. koridor diye bir yer yok.”
Eylül kaşlarını çattı.
“Ne?”
Defne devam etti.
“13. koridor gerçek bir yer değil. Bu, yıllar önce öğrencilerin gizli arşiv için kullandığı bir sistemdi. Koridoru yalnızca doğru ipuçlarını bulan kişiler keşfedebiliyordu.”
Aras deftere baktı.
“Peki neden bizi buraya getirdin?”
Defne gülümsedi.
“Ben getirmedim.”
Eylül'ün yüzü düştü.
“Ne demek istiyorsun?”
Defne masanın üzerindeki ilk nota işaret etti.
“İlk notu ben yazmadım.”
Üçü birbirine baktı.
Eylül yavaşça cebinden telefonunu çıkardı.
O sırada ekranına bir bildirim geldi.
Bilinmeyen Numara:
“13. koridoru buldunuz.”
İkinci mesaj geldi.
“Şimdi 14. koridoru bulun.”
Eylül'ün gözleri büyüdü.
Aras telefon ekranına baktı.
“14. koridor diye bir şey yok.”
Defne sessizce arkasındaki duvara baktı.
Duvarın üzerinde daha önce olmayan küçük bir kapı vardı.
Üzerinde tek bir sayı:
14
Eylül kapıya doğru bir adım attı.
İrem kolundan tuttu.
“Eylül… sakın.”
Eylül kapıya baktı.
Sonra gülümsedi.
“13'ü bulduysak…”
Elini kapının koluna uzattı.
“…14'ü de buluruz.”
DEVAM EDECEK… 👀📖