Saat 03.12'ydi.
Eylül okulun önünde Aras'la birlikte bekliyordu.
“Bunun çok kötü bir fikir olduğunu söylemiştim.”
Aras gülümsedi.
“Beş kere söyledin.”
“Çünkü beş kere haklıydım.”
Saat 03.17 olduğunda okulun ışıkları bir anda yandı.
İkisi de dondu.
Anahtar, 13. koridorun kapısına uyuyordu.
Kapı açıldığında karşılarında uzun, karanlık bir koridor vardı.
Ama okulun içinde böyle bir koridor olması mümkün değildi.
Duvarlarda eski fotoğraflar asılıydı.
Hepsinde aynı öğrenci vardı.
Defne.
Koridorun sonunda bir sınıf kapısı vardı.
Kapının üzerinde:
13-B
Eylül kapıyı açtı.
İçeride tek bir sıra vardı.
Sıranın üzerinde bir kutu duruyordu.
Kutunun içinden onlarca mektup çıktı.
En üstteki mektubun üzerinde:
“Eylül'e.”
Eylül titreyen elleriyle mektubu açtı.
İlk satırı okuyunca yüzü değişti.
“Eğer bunu okuyorsan, İrem sana her şeyi anlatmamış demektir.”
Aras ona baktı.
“İrem mi?”
Eylül okumaya devam etti.
“Defne kaybolmadı. O, okuldan kendi isteğiyle gitmedi.”
Bir anda koridordan ayak sesleri geldi.
Adım…
Adım…
Adım…
Eylül kapıya baktı.
Birinin gölgesi kapının altında belirdi.
Ve ardından İrem içeri girdi.