Bölüm 2

Patikada ilerlerken ekip arasında görünmez bir soğukluk dolaşıyordu. Kimse konuşmaya cesaret edemiyor, yalnızca atların düzenli nal sesleri sessizliği deliyordu ve Sessizliği ilk bozan Sera oldu. — “Kral Milat bizimle gelmeyecek mi?” diye sordu. Vesta ona buz gibi bir bakış attı ama cevap vermedi. Bu kızın babamla ne derdi var?Kaçmak istiyorsa bir krala ihtiyacı yoktu Vestanın konuşmadını goren Cars cevap verdı : — “Kral sonra gelecek. Biz orman girişine varıp onun için güvenli bir yer hazırlayacağız. İki gün sonra yola çıkar. Bütün krallar böyle yapar… öyle değil mi, prenses?” Vesta başını salladı. Ardından bakışları uyuklayan Mira’ya kaydı. Küçük kız yorgunluğa yenik düşmüştü.Dizginleri gevşetip Viltor’a döndü: — “Ne zaman dinleneceğiz?”Viltor omuz silkti. — “Beni ne ilgilendirir, prenses? Keyif senin, takım senin.”Vesta gülümsedi. Ama bu bir meydan okumaydı. — “Yanılıyorsun. Şu andan itibaren yolculuğun ve ekibin sorumluluğu sende. Nerede duracağımıza, hangi yolu izleyeceğimize sen karar vereceksin. ”Viltor’un gri gözleri şaşkınlıkla kısıldı.Bir mahkûma liderlik verilmesi sıradan bir karar değildi. Ama Vesta biliyordu: Bu ekip bir prensesi dinlemezdi. Ancak kendileri gibi birinin sözünü ciddiye alırlardı.Ve Viltor, bu ekipten en deneyimli kişi olabilirdi Vesta’nın İç Sesi Viltor’u öne geçirmekle doğru yaptım.Konuşmadan sonra biraz ilerledik.Kısa sürede durabileceğimiz bir yer buldu. Ben bulamazdım. Saraydan yeni çıkmıştım; bu yolları tanımıyordum.Üstelik Viltor, kralın tuttuğu bir suikastçıydı. Bu toprakları benden iyi bilirdi. Mira, neredeyse attan iner inmez uykuya daldı. Bu onun için iyiydi.Ama içimde bir huzursuzluk bıraktı. Bu kadar derin bir yorgunluk normal değildi.Ya sarayda bir şey olmuştu…Yolun bitmesine bir gün kalmıştı.Mira’yı şimdilik zorlamadım.Gerçek, er ya da geç zamanı gelince ortaya çıkacaktı.