“Bora Bora, koş hopala!” diyerek koşturtan kıza bıkkın bakışlar attı. Gerçekten başa belaydı. Hatta son beş yılın en büyük belası…
“Benim adım Bora, dalga geçmeyi kes!” dedi sert bir sesle. Zümrüt yeşili gözlerini Asya’ya dikti.
Asya sakin bir tavırla, “Tamam,” dedi.
Ama birkaç saniye sonra yine bağırmaya başladı:
“Bora Bora, koş hopala!”
Bora sonunda dayanamayıp, “Asya!” diye bağırdı.
Asya sinirle Bora’ya çimdik atmak için hamle yaptı. Bora bunu fark edince hemen kaçmaya başladı. Lojmanın ortasında koşturmaya başladılar.
“Gel buraya Burçuk!” diye bağırdı Asya. Asya, Bora’ya “Burçuk” diyordu.
Bora koşarken arkasına dönüp dil çıkarır gibi yaptı:
“Gel de burnumu sık bakalım, demi minik? Yemezler!” diye bağırdı.
Asya daha da sinirlendi.
“Bora, koş hopala!” diye bağırarak Bora’yı kovalamaya devam etti.
“Bora Bora, koş hopala!” diye dalga geçmeyi de sürdürüyordu.
Asya hırslıydı. Küçük bacaklarına rağmen var gücüyle koşuyordu. Bora ise idmanlıydı.
“Yakaladığım yerde burnunu çekeceğim!” diyen Asya’ya dayanamayan Bora bir anda, “Anne!” diye acılı bir feryat kopardı.
Bora’yı yerde görünce Asya endişelendi. Onu öyle görünce içi acımıştı. Ama yine de, ağlamaya başlayınca,
“Habeş maymununa benziyorsun Burçuk, sus!” dedi.
Normalde aileleri, Asya’yla Bora her düştüğünde onları kaldırırdı. Ama bu sefer… kimse yoktu.
Tam Asya, Bora’da bir tuhaflık fark edecek gibi olmuşken Asya’nın annesi Figen’den acılı bir çığlık yükseldi:
“Kemal!”
Aynı anda Bora’nın annesi Sevil’den de bir feryat duyuldu:
“Rıza!”
Kemal ve Rıza, Asya ve Bora’nın babasıydı. İkisinin içinde de aynı his, aynı duygu, aynı korku vardı.
Babaları şehit olmuştu.
Lojmana gitmeye karar verdiler. İçeri girdiklerinde iki asker vardı. Tahmin ettikleri doğruydu. Babaları şehit olmuştu. Apar topar Figen ve Sevil cenaze yaptı.Cenaze bittiği zaman apar topar memleketlerine gitmeye yola koyuldular.
Anneler veda edemeden ayrılmak zorunda kalmışlardı. Artık dul ve yalnızlardı.
Bu ayrılık çocuklar için…
Birbirine sadece bir dakika sarılabilmekten ibaretti.