03:17
Saat 03.16'ydı.
Veyr, bunun farkında değildi.
Zaten rüyaların içinde zamanı bilmek diye bir şey olmamalıydı.
Ama bu gece farklıydı.
Yağmur yağıyordu.
İnce, soğuk ve bitmek bilmeyen bir yağmur...
Veyr boş bir tren istasyonunun ortasında duruyordu. Üzerinde yalnızca siyah bir tişört vardı ve ayaklarının altında biriken su, ayakkabılarının içine kadar işlemişti.
Etrafına baktı.
Kimse yoktu.
Ne tren sesi vardı ne de uzaktan gelen bir araba uğultusu.
Sadece yağmur.
Ve saat.
İstasyonun duvarında asılı duran eski saat, durmuş gibiydi.
03.17
Veyr kaşlarını çattı.
“Yine mi?”
Bu kelime ağzından çıkar çıkmaz duraksadı.
Yine mi?
Buraya daha önce gelmiş miydi?
Hatırlamıyordu.
Ama içindeki bir şey burayı tanıyordu.
Duvarın üzerindeki küçük çatlağı...
Peronun kenarındaki paslı tabelayı...
Hatta sağ tarafındaki bankın üzerine kazınmış iki harfi bile.
L + V
Veyr bankaya yaklaştı.
Parmaklarını harflerin üzerinde gezdirdi.
Tam o sırada arkasından bir ses geldi.
“Onlara dokunma.”
Veyr dondu.
Yavaşça arkasını döndü.
Bir çocuk birkaç metre uzağında duruyordu.
Siyah bir mont giymişti.
Saçlarından yağmur damlaları süzülüyordu.
Yüzü karanlıkta kalmıştı.
Veyr gözlerini kıstı.
“Sen kimsin?”
Çocuk cevap vermedi.
“Burası neresi?”
Sessizlik.
Veyr bir adım attı.
“Beni duyuyor musun?”
Çocuk sonunda başını kaldırdı.
Ve Veyr, yüzünü ilk kez gördü.
Kalbi anlamsız bir şekilde hızlandı.
Bu yüzü tanıyordu.
Ama nereden?
Çocuk ona baktı.
Sanki yıllardır onu bekliyormuş gibi.
“Geç kaldın.”
Veyr'in kaşları çatıldı.
“Ne için?”
“Beni bulmak için.”
“Ben seni tanımıyorum.”
Çocuğun yüzündeki ifade değişti.
Kısa bir gülümseme.
Ama mutlu değildi.
Daha çok...
üzgündü.
“Biliyorum.”
Veyr'in içi ürperdi.
“Adın ne?”
Çocuk cevap vermeden önce saate baktı.
03.17.
Sonra tekrar Veyr'e döndü.
“Lioren.”
Veyr bu ismi zihninde tekrar etti.
Lioren.
Neden bu kadar tanıdık geliyordu?
“Ben seni nereden tanıyorum?”
Lioren birkaç saniye sustu.
Sonra yavaşça ona doğru yürüdü.
“Bunu gerçekten hatırlamıyor musun?”
Veyr geri çekildi.
“Hayır.”
Lioren durdu.
“Peki beni neden her gece rüyanda görüyorsun?”
Veyr'in nefesi kesildi.
“Ne?”
Lioren'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
Sanki bir şey fark etmişti.
“Demek henüz başlamadı.”
“Neyden bahsediyorsun?”
Lioren cevap vermedi.
Arkasını döndü ve istasyonun çıkışına doğru yürümeye başladı.
“Bekle!”
Veyr peşinden gitti.
“Lioren!”
Çocuk durdu.
Ama dönmedi.
“Yarın gece saat 03.17'de buraya tekrar gel.”
“Ya gelmezsem?”
Lioren'in sesi bu kez çok daha kısıktı.
“Gelmek zorunda kalacaksın.”
Veyr bir adım daha attı.
“Niye?”
Lioren başını hafifçe çevirdi.
“Çünkü bu rüyadan uyandığında beni unutacaksın.”
Veyr'in gözleri büyüdü.
“Ne?”
Lioren ona son kez baktı.
“Ve beni hatırlamanın tek yolu...”
Saatin ibresi hareket etti.
03.18.
“...gerçekte beni bulman.”
Veyr gözlerini açtı.
---
Nefesi kesilmişti.
Tavana bakarak birkaç saniye öylece kaldı.
Odasının karanlığı yavaş yavaş gözlerine alışıyordu.
Göğsü hızla inip kalkıyordu.
Elini alnına götürdü.
“Ne saçmalıyorum ben?”
Rüyaydı.
Sadece bir rüya.
Son zamanlarda fazla uykusuz kalıyordu.
Muhtemelen beyninin saçmalıklarıydı.
Yatağından kalktı.
Telefonunu komodinin üzerinden aldı.
Ekrana baktığında saat 03.18 yazıyordu.
Veyr'in eli dondu.
Bir süre ekrana baktı.
Sonra kendi kendine güldü.
“Tesadüf.”
Telefonu cebine koydu.
Tam odadan çıkacakken bildirim sesi geldi.
Telefonunu tekrar çıkardı.
Yeni takip isteği.
Kullanıcı adı:
@lioren
Veyr'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
Profil fotoğrafına dokundu.
Bir çocuk.
Siyah mont.
Islak saçlar.
Aynı yüz.
Veyr'in boğazı düğümlendi.
Parmakları titreyerek profili açtı.
Takipçisi yoktu.
Gönderisi yoktu.
Biyografisinde yalnızca tek bir cümle vardı:
“Beni hatırladığında her şey başlayacak.”
Veyr birkaç saniye boyunca ekrana bakakaldı.
Sonra mesaj kutusuna bir bildirim düştü.
Lioren sana bir mesaj gönderdi.
Veyr mesajı açtı.
Tek bir cümle vardı:
“Yarın 03.17'de geç kalma.”
