Bölüm 2

Bölüm 2 – Gizli AnlarSeoul Üniversitesi’nin kalabalığından uzak, kampüsün özel alanlarından biri olan 모로코 캠프’a yalnız adım attılar. Bu alan, büyük taşlarla çevrili, çiçeklerle ve küçük ışıklarla süslenmiş gizli bir bahçeydi. Öğrenciler buraya kolay kolay ulaşamazdı; adeta kendi özel dünyalarının kapısıydı.Lucas ve Kibo, elleri istemsizce birbirine değmiş bir şekilde, sessizce ilerlediler. Göz göze geldiklerinde ikisinin de kalpleri hızla çarpıyordu. Kibo, Lucas’a bakarken içinde taşıdığı hislerin artık daha fazla gizlenemeyeceğini fark etti. Lucas da Kibo’nun gözlerindeki sıcaklığı hissediyor, onu düşünmeden duramıyordu.Bir banka oturup yan yana dizildiklerinde, Lucas yavaşça Kibo’ya doğru eğildi. Aralarında geçen o an, zamanın durduğu bir sessizlik gibiydi. Kibo nefesini tutmuş, kalbi göğsünden taşacakmış gibi çarpıyordu. Lucas, Kibo’nun yanaklarına düşen saç teline hafifçe dokundu ve gözlerini kapattı. Kibo da gözlerini kapattığında, dünya sadece ikisi için var olmuştu.Sonra Lucas, Kibo’nun dudaklarına hafifçe dokundu. Başlangıçta nazik ve yavaş, sanki ikisi de bu anı sindirmeye çalışıyordu. Sonra öpüşmeleri derinleşti, duygularıyla birleşti; yıllarca bastırılmış hislerin, yalnızlıkların ve sevgilerin bir anda dışa vurumu gibiydi. 모로코 캠프’ın sessizliği, sadece kuş cıvıltıları ve rüzgarın hafif esintisiyle doluydu. Kimse onları göremiyordu, kimse rahatsız etmiyordu.Kibo, Lucas’ın kollarına kendini bıraktığında, bir an için tüm dünyadan kopmuş gibi hissetti. Lucas da Kibo’yu sıkıca sararken, içindeki sevgiyi ve bağlılığı hissetti. Bu an, onların sadece fiziksel değil, duygusal olarak da birbirine ne kadar ihtiyaç duyduğunu gösteriyordu.Öpüşme sona erdiğinde, ikisi de nefes nefese kalmıştı ama yüzlerinde tatlı bir gülümseme vardı. 모로코 캠프, onlara sadece gizli bir mekan değil, duygularını özgürce yaşayabilecekleri bir sığınak olmuştu.O gün, Lucas ve Kibo arasında sessiz ama güçlü bir bağ oluştu. Bu bağ, onları hem yakınlaştırdı hem de gelecekteki tüm zorluklara karşı bir temel oluşturdu. Dışarıda dünya aynı kalmıştı, ama 모로코 캠프’ta iki kalp artık birbirine çoktan ait olmuştu.