BÖLÜM 7: TEHLİKELİ YAKINLAŞMA
Şömineden yayılan turuncu ışıklar, çalışma odasının ahşap duvarlarında titrek gölgeler oluşturuyordu. Dışarıdaki fırtına dinmemişti; çam ağaçlarının dalları pencerelere vururken, odadaki tek ses şöminede çıtırdayan odunlar ve ikisinin arasındaki sıklaşan nefeslerdi.
Rachel’ın parmak uçları hâlâ Viktor’un yanağındaki yara izindeydi. Bir avukat olarak hayatı boyunca mantığıyla kararlar vermiş, hislerini çelikten bir zırhın arkasına saklamıştı. Ancak Viktor’un bu dokunuş karşısında gözlerini kapatıp kendini onun eline bırakması, Rachel’ın zırhında geri dönülemez bir çatlak açmıştı.
Viktor yavaşça gözlerini açtı. Buz mavisi bakışları, şöminenin ışığıyla yumuşamış ama derinlerdeki o tutkulu yangını saklayamamıştı. Uzandı, Rachel’ın yanağındaki elini kendi nasırlı, büyük avucunun içine aldı.
"Benden korkmuyor musun Rachel?" diye fısıldadı Viktor. Sesi öyle alçaktı ki, sanki bu sorunun cevabından kendisi de çekiniyor gibiydi. "Benim dünyam kanla, kurşunla ve tehlikeyle örülü. Benim yanımda duran her şey yanma riski taşır."
Rachel başını hafifçe iki yana salladı. Gözlerini Viktor’dan ayırmıyordu. "Senin etrafındaki silahlardan ve tehlikeden korkuyorum Viktor... Ama senden korkmuyorum. Çünkü o sert zırhın arkasında kimsenin görmediği adamı gördüm."
Viktor’un dudaklarında beliren hafif tebessüm, yerini sarsılmaz bir kararlılığa bıraktı. Oturduğu masanın kenarından kalktı, Rachel’ın belini kavrayarak onu hafifçe kendine doğru çekti. Aralarındaki birkaç santimlik mesafe eriyip bittiğinde, her ikisi de bu çekimin kaçınılmazlığını kabullenmişti.
"Seni ilk gördüğüm an," dedi Viktor, parmaklarını Rachel’ın ipeksi saçlarının arasına geçirerek, "o soğuk adliye koridorunda başın dik yürürken... bu şehrin seni asla eğemeyeceğini anladım. Ve o gece bürona geldiğimde, hayatımın en tehlikeli kumarını oynadığımı biliyordum."
"Kazandın mı peki?" diye fısıldadı Rachel, nefesi Viktor’un dudaklarına değerken.
"Sen yanımda olduğun sürece," dedi Viktor, "hiçbir savaşı kaybetmem."
Viktor daha fazla beklemedi. Eğildi ve dudaklarını Rachel’ın dudaklarıyla buluşturdu.
Bu öpücük, felaketin ortasındaki tek limandı. İlk anlardaki o saklı tutku, yerini derin ve yakıcı bir arzuya bıraktı. Rachel, kollarını Viktor’un güçlü boynuna sararken kendisini bu tehlikeli adama tamamen bıraktı. Mantığı geri çekilmesini haykırıyordu ama kalbi çoktan kararını vermişti. Viktor onu belinden kavrayıp masanın üzerine doğru hafifçe çekerken, aralarındaki hukuki sınırlar, mesleki ilkeler ve korkular şöminenin ateşinde kül olup gitti.
Gecenin geri kalanı, dışarıdaki fırtınanın aksine, iki ruhun birbirine sığındığı sıcak bir sessizlikle geçti. Rachel, Viktor’un geniş göğsünde uykuya daldığında, hayatında ilk kez kendini bu kadar güvende hissediyordu.