Erkek Arkadaş
Tony Stark'ın kızısın. Bununla beraber tabii ki de okulun en zeki kızı ve Yenilmezler Binasının Biriciği
🍾
"Hey, herkes nerede?"
Koca Yenilmezler binasının içinde fıldır fıldır gezerken heyecandan ölmek üzereydin. Acilen baban ile konuşman gerekiyordu.
"Hey Y/N !"
Sesin geldiği yöne baktığında, yüzündeki koca gülümseme ile Romanoff'u gördün. "Tanrım! Seni çok özledim!" Ona koşup sıkıca sarıldığında güldü ve sıcak bir karşılık verdi. Elleri ile saçlarını karıştırdığında güldün.
"Herkes nerede?" diye tekrarladın sorunu.
"Baban günlük kafeinini alıyor tatlım."
Gülümserken aynı zamanda kaşlarını çattın
"Yüzbaşına mı kızdı?"
"Stark'ın ona kızması için nefes alması yetiyor."
Babanın yanına gittiğinizde hâlâ gülüşüp duruyordunuz. Babam ise koca mutfağın tezgahında kahvesini hazırlıyordu. Şaşırılacak bir manzara değildi elbette.
"Hey, bunu kim lavaboya attı! Oh Rogers, kıçını kollasan iyi edersin!" Hafifçe kıkırdadın
"Diline dikkat et!" Diye güldü Natasha.
"Çok ayıp baba!" diye ekledin sen de. Yavaşça sizin olduğunuz tarafa doğru döndü.
"Oh... Hey küçük Stark, Buraya gel!"
Gülümseyerek kollarını iki yana açtı.
Bu sefer de sıkıca ona sarıldın. Binlerce kez saçlarından öptükten sonra yüzünü görebilceğin şekilde sana baktı.
"Nasılmış babası kadar harika olmasa da diğer herkesten harika olan minik Stark?"
Babana gülerek yüz ekşittin
"Minik değilim ben!" Tony gülerek dikleşti.
"Hâlâ benden başka bir erkeğin elini tutamayacağı kadar miniksin bebeğim."
Gözlerin yavaşça büyürken öksürdün. "Ee... Evet tabii... Evet öyle evet..."
Kelimeleri toparlayamayınca elinle yüzünü kapadın.
"Tabii ki öyle. Ben hep haklıyım tatlım!"
Natasha göz devirdi. Ardından senin ifadeni fark etti. Kaşları bir şey anlamışcasına kalkarken birden ağzı açıldı ve gözleri büyüdü. Anladığını anlayarak, kafanı "Hayır" anlamında salladın.
"Hey, Y/N benimle gel!" Sen cevap veremeden seni kolundan yakaladı ve çekiştirerek boş odalardan birine çekti.
"Y/N Stark, anlat bakalım bir erkeğin elini tutabilcek kadar büyüdün mü?"
Yüzündeki gülümseme ile sorduğu soru, seni afallatı.
"Ne? Ne tuması, el tutmak mı? Bir erkekle? Oh hayır ben büyümedim bile! Kim sana ne dedi Na-" Elinle yüzüne vurdun.
"Sen bir ajansın. Senden ne saklayabilirim ki?" dedin olayın farkına varıp. Natasha gülerek seni onayladı.
Derin bir iç çektin. Sonuç olarak Natasha'yı tanıyordun ve aranız fazlasıyla iyiydi. Her anında yanında olmuştu ve seni yargılayacak da değildi. Çekinecek bir şey olmadığının farkındaydın.
"Benim bir erkek arkadaşım var Nat!" dedin birden. Natasha ağzını şaşkınlıkla açtı.
"Tamam bu ani oldu."
Bir kaç saniye öylece baktı. Daha sonra boğazını temizledi ve tekrar gülümsedi. Yatakta bağdaş kurup geriledi ve "Otur" der gibi yanını işaret etti.
Hızlıca yanına geçip bağdaş kurdun
"Kim bu şanssız çocuk?"dedi alayla. "Natasha!" dedin sızlanarak.
"Peki tamam şaka yapıyorum...
Y/N Stark ile çıkma cesaretinde bulunan bu cesaretli çocuğun adı nedir?"
Derin bir iç çektin.
Yapabilirsin Y/N diye motive ettin kendi kendini
"Peter Parker!
"Tanrım ne!"
🍾
Natasha tekrardan bir şok geçirip yataktan ayaklanırken yüzünü yastığa bastırıp ayaklarını da yatağa vuruyordun.
Sonuç olarak baban Peter'ı çok seviyordu ve her seferinde "Kızım sana emanet Evlat" diyordu.
Bu kadar fazla güveniyorsa sorun neredeydi?
"Yani... Bilmiyorum Y/N. Baban seni yerdeki taştan bile kıskanır. Ayrıca... Peter'ın sana sahip çıkması olayı Stark'ın gözünde Abiliktir!"
Yüzünü kaldırıp ona baktın.
"Aynı yaştayız?"
"Stark'ın gözünde hâla On yaşındasın Tatlım"
Tekrar yanına oturdu. "Bak bu kötü değil. Hatta harika. İkiniz de birbirinizi çok yakından tanıyorsunuz ve anlaşıyorsunuz. Tony, Peter'ı seviyor. Yani... Endişelenme. Sadece bu Tony. Babanın Tony Stark olması bile yeterince açıklayıcıdır bence. Sen ve zırhların arasındaki bağı bile kıskandığına eminiz."
Bu dedikleri seni güldürmüştü ama yine de gergindin.
"Biliyorum biliyorum... Sadece söyleyelim bitsin bence." Natasha seni onaylayınca aynı anda ayaklandınız.
"Hazırsan?"
"Evet evet..."
En sonunda birlikte odadan çıktınız.
🍾
Ortak salonda Tony ve Steve bir şeyler konuşuyordu. Ekipten bir kaç kişi ise öylesine takılıyordu.
"Hey Selam!"
Gerginliğini saklayarak tekli koltuğa geçtin."Merhaba Leydi Y/N" Thor'a gülümsedin ve yerinde kıpırdayarak babanın da bir şey söylemesini ve sohbet açmasını bekledin ama konuşan yüzbaşı oldu.
"Okul nasıl gidiyor Y/N?"
"
İyi... Gerçi artık gitmeyecek gibi."
Son cümleni ağızında gevelediğinden bir şey anlamadılar. "Vay Minik Stark'a da bak sen! Geçen hafta okçluk dersinde beni sattığına inanamıyorum!" Salona giren Clint'e döndün.
"Sana söyledim ama. İşim vardı üzgünüm."
İşinin Peter ile buluşmak olduğunu bilmedikleri sürece bir sorun yoktu aslında.
"Hey Baba?"
Tony kahvesinden bir yudum alımak için bardağa uzandığında, dudakları bardağa değmeden önce yanıtladı.
"Evet bebeğim?"
O derin bir yudum alırken salonu inceledin. Sonuç olarak onların da bilmeye hakkı vardı.
"Bir erkek arkadaşım var!"
Baban ağzındaki kahveyi olduğu gibi Rogers'ın üstüne tükürürken kalan herkes gözlerini pörtletmişti
"Lanet kah- ... Yüzbaşı Bunu
ödeyeceksin!"
"Ben ne yaptım ama!"
🍾
Ortamın sakinleşmesini bekedin. Natasha yanında oturmuş sana destek oluyordu.
Baban elleri ile yüzünü kapamış düşünüyordu. Sesssizliği bozmaya karar verdin.
"Evet... Bir şey demeyecek misin baba?" derin iç çekişini herkes duymuştu.
Birden dikleşti ve sırtını esnetti. Kahvesine bir daha uzanırken sordu.
"Peki... Küçük Stark'ın aşık olduğu bu çocuk da kim? Yani babandan yakışıklı ve kusursuz olmasa da bilmek isterim." İşte bu soru seni germişti.
Dudağını ısırıp Natasha'ya döndün."Devam et" diye fısıldadı ve sen de babana geri döndün.
"Yüzbaşı çekilsen iyi edersin... Peter Parker ile çıkıyorum!"
Birden söyleyip gözlerini kıstın. Herhangi bir kahve püskürtüşüne daha hazır değildin.
Rogers seni dinleyerek hemen kalktı
"Bu sefer olmaz!" dedi kalkarken.
Baban ise kahveyi tükürmeyi reddedip yuttu ve ağzı açık sana baktı
"Hay İçi-"
"Diline dikkat et Tony..."
🍾
Tekrar bir sessizlik oluşurken kalp atış seslerini duyabiliyordun. Ayaklarını yere vurmaya başladığında Natasha sıcak elini dizine koydu.
"Sakinleş."
Derin bir nefes aldın. Bu sırada Steve ayaklandı. "Biz çıkalım. Baba kız konuşun." Gözleriyle diğerlerine kapıyı işaret ettiğinde herkes ayaklandı.
"Gitme!" Dedin dişlerinin arasından gergince.
"Halledebilirsin Canım." Natasha son kez gülümseyip salonu terk etti.
Baban ile tek kaldığınızda gerginliğin en üst seviyedeydi. Karşılıklı koltuklarda birbirinize bakıyordunuz.
"Tanrım... Sırtımdan bıçakladı, Hain Örümcek!" diye söylendi Tony.
Sırıtmadan edemedin.
"Baba... Abartılacak bir şey yok."
"Sana abilik yapması gerekiyordu!"
Kollarını iki yana açıp savurdun.
"Baba biz yaşıtız?" Yüzünü buruşturdu "O kadar oldun mu?" Güldün ve ayaklanıp yanına geçtin.
"Sonsuza kadar senin Minik Stark'ın olamam baba. Bir erkeğin elini tutacak kadar büyüdüm artık."
Tony bakışlarını sana çevirdi.
"Zaman hızlı ilerliyor... On santimlik boyun ile binadakilere hava attığın zamanları özlüyorum. Tanrım tam bir Stark'tın. Aynı benim gibi." Güldün ve kafanı babanın omuzuna koydun.
"Sana bu yönden çekmem iyi mi bilmiyorum..." dedin alayla
"Dalga mı geçiyorsun? Dünyanın en mükemmel insanına çektin."
Hafifçe omuzunu ittirip güldün.
O ise koltukta haraketlenip seni kendine çevirdi.
"Aşık olduğun için sana kızmam. Sadece biraz kısaknıyor olabilirim ve büyüdüğüne inanmak zor bebeğim." Hüzünle gülümsedin.
"Keşke annem de bunu görebilseydi"
Bu cümle Stark'ın yüzünde hüzün dolu bir gülümsemenin oluşmasına neden oldu. Yavaşça sıcak elleri seninkilerle buluştu. Sıkıca kavrayıp narin bir öpücük kondurdu ellerine.
"Tavırların bana çekmiş. Ama güzelliğin, işte o annene..."
Gözlerin yavaşça dolarken baban seni kendine çekti ve gögüsüne bastırdı. Onun kolların arasında güvende hissediyordun ve bu konuşma seni rahatlatmıştı. Bir kaç dakika sessizce sarıldınız.
Daha sonra baban konuştu
"Yine de O Örümcek Çocuk sırtımdan bıçakladı"
"Baba!"
🍾
Bölüm Sonu
Umarım ilk bölümü sevmişsinizdir! Bir dahaki bölümde görüşmek üzere Moronlar!
(Bütün Bölümler bana aittir)
