Lacivert gece bakıyordum pencereden dışarı, kulağımda kulaklık, müziğim ise Batsın bu dünya..
Babamın ölümünden sonra tamamen içime kapanmıştım. Babam kanser yüzünden ölmüştü. Yaklaşık 1 yıldan beri onunla savaşıyordu. Ve artık savaşı bitirmişti. Ama içimde çok büyük bir karanlık bırakmıştı.
Pencereden dışarıyı izlemeye devam ediyordum. Geçen arabaları,trafik lambalarını,gecenin bu vaktinde bile dolaşan kız-erkek gruplarını. Yukarı bakınca koskoca binaları, lacivert-siyah karışımı geceyi ve o gecede parlayan yıldız ve Ay'ı. Babam öldükten sonra bu rutin haline gelmişti. Gece belirsiz saatlerde istemsizce kalkmak, kalktığında bir daha uyuyamamak. Ve en kötü yanı ise uykum olmasına rağmen uyuyamamak.
Pencereye bir süre daha baktım. İştahım yoktu. Ama son 4 günden beri mideme su dışında hiçbir şey girmemişti. Üstelik kan ilaçlarını (Demir) kullanmamıştım. Sürekli başım dönüyor, ağrıyordu. Kendimi kötü hissediyordum. Yemek istemiyordum ama buna devam edemezdim.
Yavaşça üşenerek yatağımdan kalktım. Pijamalarımı çıkarma zahmetinde bulunmadım. İlk önce bir bardak su aldım ve Demir kullandım. Tabikide midem bulandı her zamanki gibi. Aç olduğumda ve suyu aç karnına içtiğimde sürekli bir bulantı hissederdim.
Sonrasında ise oturma odasına gittim. Oturma odası buz gibiydi. Kaloriferi çalıştırdım. Ketılı ısıttım ve ısınan suyu su torbasına koydum. Yanıma bir battaniye aldım. Koltuğa uzandım. Kumandayı elime alıp televizyonu açtım kafamı dağıtmak niyeti ile.
Bir süre sonra açlığı hissettim. Ama kalkıp yemek hazırlama isteğim gram yoktu. Yavaşça ayağa kalktım. Ayağa kalkar kalkmaz başım döndü. Ama yinede elime telefonu aldım. Bir pizza söyledim. Ve sonra tekrar koltuğa oturdum. Sıcak su torbasını kucağıma alıp battaniyeyi etrafıma sardım. Televizyon izleyerek kafa dağıtmaya çalıştım. Ama başımı daha çok döndürüyordu. Basım daha fazla dönünce televizyonu kapattım.
Dinlenmeye çalıştım ama ne nafile. Başım hala dönüyordu. Bir o yana bi bu yana döndüm. Yinede başım hala dönüyordu.
Bir süre sonra kapım çaldı. Büyük ihtimalle söylediğim pizza idi. Yavaşça ayağa kalktım. Kapıya doğru ilerlemeye çalıştım. Her adımda gözlerim bulanıklaştı.
Kapıyı zorla açtım. Kargocuyu gördüm. Kargocu bana birşeyler dedi ama anlamadım. Çünkü başım dönüyordu. Ses yankılı geliyordu ve anlaşılmıyordu. En sonunda gözlerim kapandı. Bilincinin kaybolduğunu hissettim. Bedenimdeki bütün gücün ellerimden kayıp gittiğini. Kendimi ayakta tutmaya çalıştım.
Kargocu bana endişeyle bakıyor ve birşeyler söylüyordu. Sesi uğultulu geliyor, kulağım çınlıyordu. En sonunda gözlerim kapandı,ve ben hiçbir şeyi göremedim...
🌑1. BÖLÜM SONU🌑
~Serendipty