Gözlerimi açtığımda kafamda bir çuval vardı. Etrafı görmemi engelleyecek kadar kalın ve boğucuydu. Nefes almam gitgide zorlaşıyordu. Kalp atışlarım kulaklarımda yankılanırken kafamda dönen sorular stresimi arttırıyordu. Bilincim benimle oyun oynuyordu. Bayılacak gibi hissediyordum, başım dönüyordu ve canım acıyordu. Daha kötü ne olabilir diye düşünürken suratıma buz gibi bir su çarptı. Suyun yüzüme çarpmasıyla tekrar bayıldığımı anladım. Başımdaki çuval artık yoktu. Önümde 180 boylarında bir adam dikiliyordu. Bir elinde az önce beni boğan çuval vardı. Diğer elinde ise yarım şişe su vardı. Daha doğrusu aza önce yarısını üzerine boşalttığı su şişesi vardı. Yüzünü görmek için başımı biraz daha kaldırdım. "H-Hyunjin?!" tam şu anda gözlerimin beni yanılttığını düşünmek istiyordum. Tam karşımdaydı. Yıllar sonra muhtemelen aptalca bir intikam için beni buraya getirmişti. "Özledin mi beni tombik yanak?" benimle resmen alay ediyordu. "Neden buradasın biliyor musun?" cevap vermek için dudaklarım aralandı ama ben susturdu. "Şşşşş şimdiden yorma sesini ileride ihtiyacın olacak." şeytani bir kahkaha atmasıyla irkildim. Başım aşırı derecede ağrıyordu. "Neden ben? Neyin intikamını alacaksın?" "Çok basit sincap surat. Hatırlarsan küçük sevgilinle ufak bir peçete olayımız olmuştu. Ama asıl mesele bu değil. Bilmiyorsan söyleyeyim biz Minho ile düşmanız. Sadece onu yok etmek için gereken birkaç şeyin nerede olduğunu öğrenmem gerekiyor... ve sonra sonunda önümde hiçbir engel kalmayacak.Yani sana göre özetlemek gerekirse içimde boş bir hırs var." yine kahkaha attı. Eğilip arkamdan bir tepsi aldığında bağlı olduğum sandalyenin bir masaya yaslanmış olduğunu fark ettim. Tepsiyi yavaşça kucağıma koydu. "Biliyorsun ki seninle bir derdim yok Jis. Aç kalmanı istemem sonuçta eski dostumsun. Sen olmasan civcivim Felix ile tanışamazdım." tepsiye baktım. Bir kase çorba ve ekmek vardı. Hyunjin tepsinin düşmeyeceğinden emin olduktan sonra ellerimi çözdü. "Şimdiden Minho'nun yanında sana yapacaklarım yüzünden özür dilerim Jis." yüzüne baktım ne yapacağını düşündüm. Gözlerimdeki korkuyu görmüş olmalı ki korkma dermiş gibi omzumu sıktı. Neredeyse hiçbir işe yaramadı ama yine de çok az miktarda güven hissettim. Hyunjin yavaşça kapıya doğru yürüdü. "İpler canını acıtmış gibi görünüyor. Bir süre onları bağlamayacağım. Şimdilik görüşürüz jis. Komik bir şeyler deneme." Hyunjin odadan çıktıktan sonra tepsideki kaşığı yavaşça elime aldım. Bileklerim kızarmış ve sızlıyordu. Çorbadan bir kaşık içtiğimde aslında ne kadar acıkmış olduğumu fark ettim. Sonunda tepside yiyebileceğim her şey bitti ve tepsiyi tekrar arkadaki masaya koydum. Etrafa bakındım. Odanın köşesinde odanın her yerini gördüğüne emin olduğum bir kamera vardı. Odada hiç pencere olmaması canımı sıkıyordu. Rutubet kokusu ciğerlerime dolarken karşımda duran dolabı fark ettim. İçinde birsürü dolu olduğunu düşündüğüm kutu vardı. Şaşırtıcı derecede düzenli bir şekilde sıralanmışlardı. Dolabın yanında duvarda asılı bir kaç çerçeve vardı. Bazıları boştu ama çoğunlukla fotoğraflar vardı. Üç tanesinde Hyunjin ve Felix'in mutlu göründükleri fotoğraflar vardı. Bir tanesinde Hyunjin'in yanında Felix'in abisi Chan vardı. Fotoğrafın üst köşesinde ESCAPE yazıyordu ve Chan ile Hyunjin gülerek boğuşuyordu. Kalan iki çerçeve ise boştu. Hatta bir tanesi kırıktı. Arkama yaslandım ve derin bir nefes alarak gözlerimi kapattım. Aklımda Chan ile dede diye dalga geçtiğim anılarım dönerken bir anda Hyunjin içeri girdi. Gözlerimi açıp ona baktığımda ellerinde zincirlerle bana doğru geldi. Kaçmaya çalışsam da hiçbir işe yaramayacağını bilerek sadece onu izledim. "Gösteriye hazır mısın Hannie? Eğer iyi rol yaparsan canını gerçekten yakmama gerek kalmaz ama eğer rol yapamazsan Minho'yu üzmek için biraz canını yakmama gerekebilir..." Korkudan gözlerim kocaman olmuş bir şekilde Hyunjin'e bakarken o kollarıma ve bacaklarıma zincirleri bağlamaya bşladı. "Son yarım saat Jis. Bu yarım saat senin kaderini belirleyecek."
...