(Jisung'un ağızından)
Telefonun sesiyle uyanmak gerçekten sinir bozucu. Özellikle de yaklaşık yüz kere çalmış olan bir telefonun sesiyle.... Elimde sonunda inadı bir kenara bırakıp telefonu elime aldım. Ekranda tonlarca mesaj ve cevapsız çağrı vardı. Muhtemelen yarısı da Minho'dandı. Şu an uğraşmak istediğim tek insan kendisiydi.
Whatsappı açtım ve Minho'nun yaklaşın on dakika önce "on saniye icinde telefonu acmazsan evini basarım." mesajı ile gözgöze geldim. Şu an takıldığım tek detayın İngilizce klavye kullanması olması dışında bir sorun yoktu. Yani bir sorun daha vardı tabii ,ben evde değilim ki. En boş ve Minho muhtemelen şu an kafayı yiyor. Yavaşça yataktan kalktım ve odanın kapısını açınca Minho ile burun buruna geldim. Aniden karşıma çıkması sıçramama sebep oldu.
Omuzlarımdan tutup beni içeri itti. Yumuşak bir şekilde duvara çarpmamı sağladı ve eller ile beni duvara sıkıştırdı. Gözlerini gözlerime dikti. Gözlerinin içindeki endişe ve öfke beni korkutuyordu. Kalbim resmen yerinden çıkacaktı. En sonunda cesaretimi toplayıp "B-beni nasıl buldun? " dedim titreyen sesimle. Minho cevap vermedi. Derdim biraz kafayı dinlemekti ama buna izin vermeyecek gibi duruyordu.
"𝘕𝘦𝘥𝘦𝘯 𝘦𝘷𝘪𝘯𝘥𝘦 değilsin? " sesindeki öfkenin tonu o kadar fazlaydı ki dişlerini sıkarak konuşmuştu. "Sadece biraz kafayı dinlemek istedim " cevap vermedi ve beni kolumdan tutup dışarı sürükledi. "Dur! üzerimi değiştrmeliyim" onu durdurmaya çalışıyordum. Cevap vermedi hatta durmadı bile. Dışarı çıkınca hemen binanın yanındaki ara sokağa girdi ve beni orada duran siyah arabanın içine itti. Kendisi de binmeden önce yaklaşık iki metre ötede duran araçdan inen siyah takım elbiseli, gardiyan gibi davranan bir adama birşeyler söyledi. Adam başını sallayıp gitti. Minho arabaya bindi ve kapıyı çarptı. "Sakin ol lütfen Minho. " Minho arabayı çalıştırdı ve muhtemelen kendi evine doğru sürmeye başladı. Artık onu sakinleştirmek için çok geçti. Acaba bayılsam mı? Fena fikir değil ha. Hem belki pişman olur... "MİNHO! Arabayı durdur ve indir beni. Aldatmadan önce düşünecektin." ooo bu ne cesaret be jis. Tanıştırayım aşırı şizofren iç sesim. Neyse ben az önce ne dedim ya. Minho arabayı aniden durdurdu ve kafamı koltuğa çarptım."Jisung sen az önce ne dein?!" off ne cevap vericem ben şimdi. Tamam bundan sonra düşünmeden konuşmak yasak jis."Ş-şey Minho.... ben sadece... kendime yediremedim anlarsın ya....."resmen mola vererek konuştum ya.Minho cevap vermedi. Eee normal jisung çünkü o bir öküz. Of sen de bi sus be. "Ben seni aldatmadım Jisung. Sana söyledim. O kadınla yatmadım..." Doğru, söylemişti. Ama ben kendime yediremedim bu cevabı. Kendi istediğim gibi anladım işte söylediklerini.Onunla değil başkasıyla yaptı demek ki diye düşündüm. Başımı öne eğdim. "O zaman başka biri var." "Ne duymak istiyorsun jis?" Bilmem ki hiç düşünmedim falan mı deseydim acaba. yok ya artık geri dönüş yok gibi. Son kozumu oynuyorum. Hadi Bismillah! "Minho bizden olmaz anla artık. Fazla gizemlisin. Seni çözmek için bilim insanı falan olmak lazım. Kısacası zorsun. Biliyorum beraber yaşamak falan istiyorsun ama senin evide tonlarca adam var. Gören de mafya falan sanacak. Tamam belki de ünlüsün münlüsün falan diye o kadar adam var evinde ama olmaz. Uzatmaya gerek yok. Denedik olmadı. . Sen ve ben olmaz...." Gözlerim dolmuştu. Onu seviyordum ama gerçekten zor biriydi. Başımı kaldırıp arabanın aynasından yüzüne baktım. Onu 10 yıldır falan tanıyorum ve ilk defa gözlerinin dolduğunu görmüştüm. Bir damla göz yaşının yanağından aşağı aktığını gördüğümde yanaklarımın çoktan gözyaşlarıyla ıslandığını fark ettim. Minho arabadan indi ve kapıyı resmen kırmak istercesine çarptı. Gözlerimi kapattım ve başımı koltuğa yasladım.Şu an sadece ağlayabiliyordum. Ne kadar zamandır ağlıyorum bilmiyorum ama uykum gelene kadar ağladığımı fark ettim. Bayılmak üzerek gibi hissediyordum ki öyle de oldu. Gözlerimin kapandığını hissettim. Uykuya dalıyordum. Arabanın kapısının sesini duydum ve hareket ettiğini hissettim ama bu uyumama engel olamadı...
