Bölüm 1

Sabahın erken saatlerinde okul koridoru her zamanki gibi kalabalıktı. Dolap kapaklarının çarpma sesi, öğrencilerin gülüşleri ve ayak sesleri birbirine karışıyordu. Duru dolabının önünde duruyordu. Kitaplarını yavaşça çantasına yerleştirirken başını mümkün olduğunca aşağı eğmişti. Kimseyle göz göze gelmek istemiyordu. Tam çantasının fermuarını kapatacakken arkasından bir ses duyuldu. “Yine mi aynı kazak?” Duru’nun elleri bir an durdu. Bu sesi tanımaması imkânsızdı. Yavaşça arkasını döndü. Koridorun ortasında Defne duruyordu. Yanında her zamanki arkadaşları vardı. Hepsinin yüzünde aynı alaycı gülümseme .Defne dolaplara yaslandı ve Duru’yu baştan aşağı süzdü. “Gerçekten hiç stilin yok mu senin?” Arkadaşlarından biri kıkırdadı. Duru hiçbir şey söylemedi. Gözlerini tekrar çantasına çevirdi ve kitaplarını yerleştirmeye devam etti. Ama Defne bu sessizliği pek sevmiyordu. Duru’nun elindeki defteri bir anda aldı. “Hey—” diyecek oldu Duru ama sesi çok zayıf çıktı. Defne defterin kapağına baktı. “Duru…” Başını kaldırıp ona baktı. “Çok sıkıcı bir isim.” Arkadaşları tekrar güldü. Duru defterini geri almak için elini uzattı ama Duru biraz yukarı kaldırdı .Tam o sırada zil çaldı. Koridordaki öğrenciler sınıflarına doğru dağılmaya başladı. Defne defteri Duru’ya geri verdi. Geçerken hafifçe eğilip kulağına fısıldadı. “Bu kadar sessiz olma. İnsan korkuyor.” Sonra arkadaşlarıyla birlikte yürüyüp gitti. Koridor birkaç saniye içinde neredeyse boşalmıştı. Duru dolabına yaslandı ve derin bir nefes aldı.Kimse bakmıyorken cebinden telefonunu çıkardı. Ve şu gönderiyi attı Gönderi sahibi:sessizruh Gönderi:bazı günleri sadace eve gitmek için yaşarsın. Yazdı ve yükledi. Sessiz koridorda yavaş adımlarla sınıfa girdi. Girer girmez öğretmen duruya ,-Ders başlayalı 5 dakika oldu ne diye dolabın önünde dikildin? -özür dilerim hocam,bir daha olmayacak. Diyerek yerine geçti. Defnenin bakışlarını üstünde hissedebiliyordu. Herkes dersi dinlerken bile sanki defne onu izliyor gibiydi. Boşverdi ve defterini açıp not tutmaya başladı. Sonunda bütün dersler bitmişti çantasını toparlamak için ayağa kalktı. Tam o sırada defne sırasının yanından geçiyordu sınıftan çıkmak için. Duru bir anlığına dengesini kaybetti ve ayağı takıldı, Defne ise refleks olarak duru’yu tuttu. Sınıfta kimse yoktu,herkes çoktan çıkmıştı. Defne ile duru 2 saniye kadar bakıştıktan sonra defne hemen,onu üzerinden itti. Duru sendeleyip sıraya oturdu. -Ne dikkatsiz şeymişsin be üstüme yapıştın kalkmadın bile. -pardon bir daha olmaz. Dedi duru daha defterlerini toplamadan çantasıyla eşyalarını kucaklayarak sınıftan koşar adımlarla dışarıya çıktı. Defne sınıfta tek kalmıştı bir kaç saniye ne olduğunu idrak etmeye çalışarak bekledi. Tam sınıftan çıkacaktı ki Durunun masada unuttuğu tokasını gördü. Umursamayarak sınıftan çıkmaya yeltendiki içinden bir dürtü almasını söyledi. Nedensizce sıraya geri dönüp tokayı aldı ve okuldan çıktı. Minibüse bindi ve çizgi-kami uygulmasını açarak bir gönderi attı. Gönderi sahibi:sessizçıglık:) “Gülmek bazen sadece alışkanlıktır:)” yazdı ve uygulamadan çıktı. Çalma listesinden onun için hiç bir anlam ifade etmeyen o şarkı çalmaya başladı,“Fourth of july” sakin melodisi hoşuna gitmişti. Telefonunu kapattı ve yolu izleyerek düşünmeye devam etti. Eve gittiğinde salonda babasını görmeyi beklemiyordu. Büyük salonun ortasındaki koltukta oturmuştu babası.Bir şeyler okuyordu. Defne onu görmezden gelerek yukarı çıktı. Hoş babası da onu umursamamıştı. Odasına çıktı ve laptop unu açtı. Gönderisine gelen bir yorumu okudu. yorumda şöyle yazıyordu. Sessizruh:Peki hiç gülememek,yada şöyle sorayım gülmene hak verilmemesi bu nedir? *Gönderi sahibi yorumu beğendi.* Gönderi sahibi:Sessizçıglık: bu haksızlıktır. Yazdı ve gönderdi. Sonrasında kızın hesabını stalklmaya başladı. Kullanıcı adı:sessizruh Bio: Eve gitmem gerek,her yerdeyim. En son gönderi: bazı günleri sadece eve gitmek için yaşarsın. Yazıyordu. Ondan öncekinde ise “Belkide bir gün biri attığım çığlıkların tercümanı olur:)” yazıyordu. İçinden “herkesin kendi derdi var kim seninle uğraşacak.” Diye geçirdi. Laptop u kapattı kendini yatağına attı ve cep telefonunu çıkardı, kız grubuna gelen mesajları açıp çıktı. Okumadı,sadece görüldü attı. Kulaklığını taktı çalma listesinde “karıştır”a bastı. Yine o şarkı çalıyordu “Fourth of july” memnuniyetle dudaklarını kıvırdı bu şarkıyı sevmişti telefonu yanına bıraktı ve dinlemeye başladı. Hırkasını çıkarmak için doğruldu ve cebinde olan tokayı hatırladı. Tokayı aldı ve hırkayı çıkarıp yere fırlattı. Kendini yeniden yatağa bıraktı. Tokayı incelerken burnuna gelen koku o kadar yoğundu ki almamak elde değildi tıpkı yasemin gibi korkuyordu. İnce ve zarif. Burnuna götürmekten alı koyamadı kendini kulaklarında o şarkı bileğinde toka uyuya kaldı defne.