Han, yurttaki odasının kapısını açtığında içeriden gelen kahkaha ve müzik sesi hemen yüzünde bir gülümseme oluşturdu. Minho’nun ona bakıp hafifçe başıyla “Gel, seni bekliyorduk,” demesiyle kalbi yeniden huzur buldu. Odanın ortasında Seungmin bir köşeye yayılmış, Changbin’le tartışa tartışa pizza dilimlerini kimin daha çok yediğini hesaplıyordu. Felix ise mutfaktan çıkıp elinde kocaman bir tepsi brownie ile geldi. Hyunjin, masanın üzerine bir yığın atıştırmalık dökmüş, Bangchan ve Jeongin’le birlikte müzik listesini ayarlamaya çalışıyordu. “Han! Buraya gel, kutlama başlıyor,” dedi Felix, gülerek. Han biraz utanarak ortalarına geçti. Minho da onun yanına oturdu ve kolunu hafifçe omzuna doladı. Kimse garip bakmıyordu artık kampüsteki dayanışmadan sonra, herkes onların yanında durduğunu belli etmişti. “Bugün senin için,” dedi Bangchan, sojudan bir yudum alırken. “Yeonjun’un planı çöktü, kampüs senin yanında. Artık rahat bir nefes alabiliriz.” Changbin’in sesi yükseldi: “O zaman… kadehlerimizi kaldırıyoruz!” Masa başındaki herkes bir şeyler bulup havaya kaldırdı. Kahkahalar, atıştırmalık sesleri ve fondaki şarkılar odanın her köşesine yayıldı. Bir ara Hyunjin, Han ve Minho’ya doğru eğilip, “Siz… gerçekten çok güçlüsünüz. Ve biz hep buradayız,” dedi. Bu söz, Han’ın gözlerini hafifçe nemlendirdi. Minho ise onun elini sıkıca tuttu.Gecenin ilerleyen saatlerinde, Jeongin gitarını çıkardı. Hep beraber şarkı söyleyip güldüler. Yurdun sıcak ışıkları, dışarıdaki geceye meydan okur gibi yanıyordu. Han, Minho’nun omzuna yaslandı. Bu kez korku yoktu. Sadece dostluk, sevgi ve yeniden başlama umudu vardı.
