Bölüm 3

Bölüm 2: Tellerin Ardındaki Haykırış Ares’in elinde tuttuğu eski gitar, sokaktan bulduğu her şeyden daha kıymetliydi artık. Her gece, kaldırım kenarında çalmaya başladığında insanlar yavaş yavaş etrafına toplanıyordu. Kimisi para bırakıyordu, kimisi sadece bir tebessüm. Ama Ares için en kıymetlisi, sessizce dinleyen çocuklardı. Çünkü onların gözlerinde kendi geçmişini görüyordu. Bir akşam, yine soğuk bir kış gecesi, sesi çatallansa da içindeki şarkıyı söylemeye devam etti. “Düştüm ama kalktım, sustum ama yok olmadım…” Tam bu sözlerde biri oturdu karşısına. Uzun saçlı, yumuşak bakışlı bir kadın. Yaşı belli belirsizdi ama gözleri çok şey görmüştü. Ares’in şarkısını sonuna kadar dinledi. Sonra sessizce yaklaştı ve sadece şu cümleyi fısıldadı: “Adını bilmiyorum, ama kalbini duydum. Kadının adı Ela’ydı. Bir vakıfta çalışıyordu, sokaktaki gençlere yardım eden gönüllülerden biriydi. Ama Ares onun diğerlerinden farklı olduğunu hemen anladı. Ela, yardım etmek için değil, anlamak için yaklaşıyordu. Ve Ares’in hikâyesini dinlerken gözlerini kaçırmıyordu. O gece Ela, Ares’e bir yer önerdi. Sıcak bir çorba, kalacak bir yatak, ama en önemlisi bir kayıt stüdyosu vardı orada. Ares önce tereddüt etti. Ama sonra gitarına, ellerine ve kalbine baktı. “Ben denemeye hazırım,” dedi ( 2 )