Bölüm 2

“Kırık Kanatlar” – Bir Ares Hikayesi Bölüm 1: Sessizliğin İçindeki Çocuk Gecenin içine gömülmüş bir sokak lambasının altında oturuyordu Ares. Dizlerini karnına çekmiş, başını ellerinin arasına almıştı. Üzerindeki mont inceydi, ayakkabısının biri yırtıktı, ama o çoktan soğuktan korkmayı bırakmıştı. Çünkü içindeki boşluk, dışarıdan daha soğuktu. Kendini bildi bileli oradaydı o boşluk. Bir yüz arıyordu, bir koku, bir sıcaklık… Ama hiçbir zaman bulamamıştı. Sokakta geçirdiği ilk geceyi hatırladı. 11 yaşındaydı. Ayakkabısının tabanı ayrılmış, ceketinin düğmeleri kopmuştu. Bir marketin önünde, çöpe atılan ekmeği paylaşmıştı başka bir çocukla. İlk defa o gün birinin gözlerinde kendini görmüştü. Kırılmış, terk edilmiş ama hâlâ nefes alan bir çocuk. O çocuk ona “Korkma, burası o evden daha iyi” demişti. Ve Ares o gün anlamıştı… Bazen sokaklar, duvarları olan evlerden daha merhametlidir Yıllar geçti. Her gün başka bir köşe, başka bir tehlike. Ama Ares pes etmedi. Çalıştı, çabaladı, düşe kalka büyüdü. Sokak lambalarının altında yazılar yazdı, duvarlara şarkılar fısıldadı. Çünkü içindeki çocuk, hiçbir zaman susmadı. Bir gün eski bir gitar buldu. Kırık, telleri eksik. Ama onun için dünyaya açılan bir kapıydı. O gece sokak köşesinde çaldığı ilk notada ağladı. Sesi çıkmayan yıllar, o telden döküldü. İnsanlar durdu. Dinledi. Ve ilk kez biri “Senin sesin çok güzel” dedi. İşte o an… Ares için her şey değişti ( 1 )