İlk başlarda sadece akşamları konuşuyorduk.
Sonra bu değişmeye başladı.
Bir sabah telefonumu elime aldığımda ondan gelen bir mesaj gördüm.
"Günaydın."
Nedense o iki kelime bile yüzümü güldürmeye yetmişti.
Ben de ona günaydın dedim.
Ve fark etmeden bu, her gün yaptığımız küçük bir alışkanlığa dönüştü.
Artık sadece geceleri birbirimizi beklemiyorduk.
Sabahları günaydınlaşıyor, gün içinde ne yaptığımızı anlatıyor, aklımıza gelen saçma sapan şeyleri bile birbirimize yazıyorduk.
Sonra birbirimizin dinlediği şarkıları keşfetmeye başladık.
Bir liste oluşturduk.
Ben ona sevdiğim şarkıları atıyordum, o da bana kendi dinlediklerini gönderiyordu.
Sonra aynı şarkıyı dinleyip yorumluyorduk.
"Bunun şu kısmı çok güzel."
"Burayı hiç sevmedim."
"Bu kesin senlik."
Ama o bile yetiyordu.
Çünkü artık konuşmak için özel bir sebebe ihtiyacımız yoktu.
Konuşmak, kendi başına sebep olmuştu.
Akşamları başlayan o uzun sohbetler artık günün tamamına yayılmıştı.
Sabah onun mesajıyla başlayan günüm, gece onunla konuşarak bitiyordu.
Ve ben bunu ne zaman fark ettiğimi bilmiyordum ama...
Ö.A artık günümün bir parçası değil, günümün içinde sürekli var olan biri olmuştu.