“marcel” için sonuçlar
Arama sonuçları
Marceline
maven
Marceline'in bir zamanlar birileri için iyi bir dost olduğunu en derininden hissediyordu. Ve haklıydı. Marceline çok güzel, çok hüzünlü, ancak anlatılmaya değeceği düşünülebilecek zamanlara tanık olmuştu.
Attack on Others
Mari
"Ara sokaklara bakmayı ihmal etmeyin veletler. İzini kaybettiğiniz için boğacağım sizi." - "Orada olduğunu biliyoruz! Kapıyı açmazsan camı kırarız! Polisi aramayı düşünme bile!" - "Merhaba Aki-chan. Ne çok uğraştırdın bizi öyle." - "Armin! Burada ne arıyorsun?!" - "Merhaba Aki, ben Jean. Hange'nin en sevdiği deneği." - "ŞU LANET OLASI POLİSLER. YAKALANIRSAK İŞİMİZ BİTER." - "Seni çok özledim, keşke yanımda olsan sevgilim, özür dilerim." - "KAPTAN, O YAŞAYACAK DEĞİL Mİ?!"
Dünyanın Parantezi
Era
Dünyanın artık son demlerini yaşadığı bilinen, yok olmak üzere olduğu bir zamanda umudun hâlâ olduğuna inanan bir kız uzay yolculuğuna çıkar fakat bu yolculuk hiç de istediği gibi olmayacaktır.
Two Birds // Ymir × Historia
Mari
"Gökyüzü ne kadar güzel değil mi Historia?" Sarışın kızın mavi gözlerinden akan gözyaşı yerde kanlar içinde yatan kızın yanaklarındaki çillerin üzerine düştü. Mavi gözler şaşkınlıkla açıldı. "H-Historia mı? Ama Ymir b-benim adım Christa." Ymir gülümsemekle yetindi. Historia'nın aylardır başına musallat olan mektupları hatırlamsıyla ağlaması şiddetlendi. Eli yerde yatan kızın elini tuttu. Onu tanıdığını biliyordu. Ama Ymir ona hiç bundan bahsetmemişti. "Ah, Ymir." Ymir gülümseyerek sevdiği kızın mavilerine baktı. Tüm hayatını o gözlere bakmak için yaşamıştı. O gözlerde hayat buluyordu. Dileği gerçek olmuştu. Ölmeden önce baktığı son gözler sevdiğinin gözleriydi. Elini kaldırıp sevdiğinin yanağına koydu. Parmağıyla şefkatle okşadı kızın yanağını. Özümsemek isteyerek son kez baktı Ymir, o muhteşem mavi gözlere. Son kez dokundu sevdiğine. Son kez nefes aldı. İlk ve son kez şu sözleri söyledi: "Seni seviyorum Historia." Yerde yatan kızın son nefesi titrekçe çıktı aralık olan dudaklarının arasından. Eli yavaşça yanına düştü. Historia daha sıkı sarıldı ona. Uzaktan gelen ambulans sesleri yankılanıyordu Historia'nın kulaklarında. 'Neden bu kadar geç kaldınız? Daha erken gelseydiniz yaşayacaktı. Hepsi sizin suçunuz!' diye düşündü. Ama o da biliyordu. Kimse Ymir'i kurtaramazdı. Ölü kızı sedyeye yatırmak için gelen görevliler kenara çekilmesini söylediler ona. Nasıl bırakmasını isteyebiliyorlardı onu? Daha sıkı sarılmak istedi ona. Ama kolları o kadar güçlü değildi. Kollarının arasından aldılar Ymir'i. Sokaktaki insanlar onu yolun ortasından kaldırmaya çalıştılar. Kollarındaki elleri hissetmiyordu bile. Elleri asfaltın üzerindeki ılık sıvının içinde yüzüyordu. Tek hissedebildiği kalbindeki sızıydı.