“arkadaşımınabisi” için sonuçlar
Arama sonuçları
Kır Papatyası
𝓩𝓾̈𝓶𝓻𝓪
Baba… Bazıları için iki hecelik basit bir sözcük, bazılarının korkulu rüyası, bazılarının olmazsa olmazı, bazılarının yaşama sevinci. Benimse eksikliğini duyduğum, özlediğim, yerinin asla dolmayacağı insan, babam... Benim bu yarama ilaç olan kişiler benim en değerlilerim. Üstelik iki kişi hariç hepimiz aynı yaraya sahibiz. Farklı aileler, aynı yara. Annem de o çok sevdiği kocası ölünce ardında kalan üç yavrusunu da umursamadan bizi terk edip gitti. Hakkımı helal eder miyim, orası meçhul. Peki, siz bu zor yolculuğumda bana eşlik edecek misiniz? Mutlu anıma, hüzünlü anıma, kızgın anıma kısacası olan her şeye tanıklık etmek ister misiniz? Eğer beni merak ediyorsanız ben Gece, Gece Karayel.
Bir İhtimal Mahallesi
tris
Seni düşünürdüm bazen. Düşündükçe boğazıma bir yumru takılırdı, yutkundukça büyür, büyüdükçe ağırlaşır, ağırlaştıkça taşıması imkansızlaşırdı. Sana olan aşkım da böyleydi. Düşündükçe daha da imkânsızlaşıyordu sanki. Sonra özlemim geliyordu aklıma. Öyle ki içtiğim çaya bakınca bile geliyordun aklıma. Biri var aklımda... Koşmak istiyordum ama adım dahi atamıyordum. Katı kalpli biriydim ben. İdeallerinden sapmayan, boşa hayallere kapılmayan biriydim. Kendi kendine hayatta kalmaya çalışırdım, karanlıklardan kaçardım. Yalnızdım. Bu öylesine bir yalnızlık değildi, kalabalıklar içerisinde yapayalnızdım. Tek bir kişi vardı. Bir kişi. Diğer yarım. Karanlık sokağımı aydınlığa çıkaran tek bir kişi. Çekip gidene kadar. Sonra tekrar karanlığa gömülmüştüm. Geçmiş zamanlı konuşuyordum çünkü bunların hepsi o dönene kadar böyle kalmıştı. Yıllar sonra içten içe çürümeye başlamış mahallemize geri dönen o kişiden önce. Alparslan Çakırlı. Benim küçük kalbimin bahtsız sahibi. Geri dönülemez şekilde aşık olduğum adam. Beni güya kardeşi gibi gören ama asla abi gözüyle bakamadığım aile dostumuz. Üstüne üstlük yakın arkadaşımın abisi. Tüm imkansızlıklarımın buluştuğu nokta. Ben içten içe ona olan aşkımdan kendimi yitirmeye başlamışken çekip gitmişti kendi halinde mahallemizden. Annesi, babası ve kardeşi. Üçü de kahrolmuştu o giderken ama kimseyi dinlememişti. Hiçbir zaman kimseyi dinlemezdi zaten. İlk gittiğinde ölecek gibiydim. Gecelere kadar uyuyamayıp içime içime ağlıyordum. Zaten korkunç bir halde değilmişim gibi bir de kimseye anlatamıyordum. Herkes 'onu' benim abim gibi görüyordu zaten, nasıl anlatabilirdim ki? Gerçi gideli koca altı sene olmuştu. O gittiğinde daha genceciktim. Sadece 18 yaşındaydım. O ise buraları bırakıp giderken 24 yaşındaydı. Çok kahrolmuştum ama geçmişti. Ondan vazgeçmeye çalışmıştım. Sonuçta gözden uzaktan gönülden de uzak olur diye boşa dememişlerdi. Onu yıllar sonra tekrar görene kadardı hepsi. Onu daha ilk gördüğümde onca çabamın, acımın hepsinin boşa olduğunu anlamıştım. Aşk peşimi hiç bırakmamıştı. Sahi niye geri dönmüştü ki?