“VAZGEÇ” için sonuçlar

Vazgeçtim

Kizil

Hayata vazgeçmek kadar kötü bir şey yok her şeye rağmen ayakta durmak önemlidir ama zordur vazgectiklerin seni yanilta bilir

Vazgeç Gönül

Ayfer

Ne vakittir yürümüyorum bu yollarda olurda yaran gelir hatrima güneş zaten boynu bükük ardımda ey unutulus diye haykırıyor dolunay.

Kendinden Vazgeç

juless

taslak taslak taslak

Daha bilmiom.(+18)

lavin

-Aşk dediğimiz şey karşılıklı çıkar ilişkisidir Kedicik. -Desene bana deliler gibi aşık olduğunu. -Ben sana değil kumarına aşık oldum.

Yasak değil vazgeçilmez

Şüheda Elveren

Yasak değil vazgeçilmez Ben onun vazgeçilmeziydim her ne kadar yasaklar konulsa da o bana ben de ona aidim

Günahkar'ın Papatyası

Simay

O karanlıktı. Hayır, o kör edici bir ışıktı. Ben ise o kör edici ışığın karanlığındaki bir beyaz noktaydım. Ben karanlığın karısıydım, beyazıydım, papatyasıydım... "Hayır!" Sesim boş duvarlarda yankılanıp beni buldu. O ise durmadı devam etti yürümeye. "Gidersen..!" Dikkatini çekmiştim işte. Durdu. Bana dönemden sadece durdu. "Gidersen bir daha çilek yiyemem! Seni tek bir papatya yaprağına muhtaç ederim!" 19'umda girdiğim o eve, o yatağa, o kalbe vedaydı aslında son çırpınışlarım...

Deli Gönül

Miraç

Vazgeçememek

Vazgeçmek istemiyorum

Edanur

Genç kız bir aşk labirentine düşmüş ve ne yaparsa yapsın bir türlü çıkışı bulamıyordu. Kendini insanlardan uzaklaştırıp binevi kendi dünyasını kurmuştu... Ve hayatında yaptığı değişiklikler sayesinde labirentinden bir çıkış yolu bulmayı başarabilmisti...

Norianın vazgeçilmez hayatı

Livanur

Noria 18 yaşına basınca Japonya'dan Türkiye'ye taşındı yeni okulunda çok popüler oldu okulun zorba kızları noriayanın popüler olmasına katlanamıyınca zorblaık yapmak istedi ama sürekli ters tepti gerisi kitapta saklı

AŞKIMA İNAN

ASRIN AKAR

Kaybettiklerimden sonra kazandıklarımın kıymetini bilmem gerekiyordu. Üzgünüm, sevgilim ama bunu yapamadım, beni affet çünkü ben kendimi asla affetmeyeceğim.

Asla vazgeçme !

Afra

Hayattan bişey istediğinizde kekelemeyin; tereddüt etmeyin ve acaba demeyin. Israr ve kararlılıkla sonuna kadar gidin. Çünkü sonunda muhakkak keşke bırakmasaydım diyeceksiniz. Sizi sonuna ulaştıran şey kötü de iyi de olsa sonuç olarak sonuna vardım denemenizi yeterli kılacaktır. Çünkü ya böyle ya şöyle değil de böyle oldu şöyle oldu diyebileceğiniz bi son görmüş oldunuz. İlla ki keşke diyeceksiniz keşkelerinizi sonunu getirdiğiniz olaylara değil vazgeçip farklı yol çizdiğiniz olaylara saklayın mümkünse...

Vazgeçiş

Efil

Usian

Mayıs Sineği

Tutku Hun

Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, ardında bir iz bırakmak için girer. Riya, yazmak için ucuz bir ev kiraladığında, içindeki sırrın bu kadar derin olduğunu bilmiyordu.Odaların sessizliğinde, duvarlara sinmiş anılarda ve yıllardır kimsenin dokunmadığı eşyaların arasında bulduğu eski bir günlük, onu hiç tanımadığı bir kızın hayatına götürdü. Sahra. Zamanları birbirinden uzak olsa da iki genç kadın, aynı duvarın iki farklı tarafında birbirlerinin hikâyesine dokunacaktır. Bir insan, ölümünden yıllar sonra bile başka birinin hayatını değiştirebilir mi? Belki de bazı insanlar gerçekten yalnızca bir mevsim yaşar. Tıpkı mayıs sinekleri gibi...

Özgürlüğün Ömrü

,)

TANITIM Siz nefes almak nasıl farklı bir histir,bilir misiniz?Eğer biliyorsanız bana da öğretin.Her nefes alışımda hissedeyim sevmeyi,her nefes verişimde hissedeyim sevilebilmeyi.Öğretin bana da hisleri görebilmeyi.Öğretin,öğretin ki bende hislerimi görerek hareket edeyim. Yoksa bu sefer gerçekten yolumda gidemeyeceğim... Şimdi geçmiş birisi karşıma yabancı olduğum,duymaya alışık bile olamadığım cümleleri ılık bir rüzgarın esintisi gibi bahşediyor ruhuma. Ve ben işte o an nefes alıyorum. "Ben zaten seninle bir tek içimden konuşabiliyorum,Ömür." diye çarpıyor nefesi duvarlarıma.Birkaç taş düşüyor yukarıdan aşağıya.Ve ilk hissedişim bu taşların yıkılışı oluyor. Hislerimi hissediyorum. "Dışımdan konuşsam," diyerek devam ediyor sancılı yıkımına. Titreyen gözbebeklerimi saklayamıyorum ela harelerinden. Ve artık hislerimi görebiliyorum. "bir daha," diyor; "bir daha susmam,susamam..." Korkuyorum,o taşların altında kalmaktan.Korkuyorum enkaz altından kurtulamamaktan. Cümle bitiyor,kelimeler yarım kalıyor, harfler olduğu gibi duruyor ve onun bana hissetmeyi öğrettiği nefesi başka cümleler için şimdilik kesiliyor.Beni bana bırakmıyor.Beni bana rağmen nefesinde yaşatıyor.Onun nefesinde yaşamak nefes almaktan daha güzel oluyor ve ben zamanı geldiğinde ona nefes olabilmek için nefes almaktan vazgeçeceğim. "Özgür," diyeceğim sonra.Gözlerine kilitlediğim gözlerimle elalarını seveceğim. "Sana nefes olabilmek için," diyerek ellerini tutacağım ve sımsıkı sarıldıktan saniyeler sonra kulağına doğru fısıldayacağım. "nefes almaktan vazgeçeceğim." Öğrendim artık diyeceğim kendime,öğrendim. Ben artık yolumda gidiyorum.Ben artık onun yanından gidiyorum. Adı Özgür'dü.Ama ruhu yıllardır tutsak olan bir mahkûm. Adım Ömür'dü.Ama ona yetemeyecek kadar kısa ve ölümlü. ---

RUHA VURULAN NEŞTER

buşra nur

"Sen yaptın." Dedi sesine bulaşan hayal kırıklığıyla. "İhanet yok demedik mi? Affetmem, geri dönüşü olmaz dememe rağmen yaptın." "Yapmadım." Yaptım. Oturduğu yerden hışımla kalktı. "Yalan söylüyorsun!" "Hayır." Evet. İki adımıyla dibimde bittiğinde artık kaçacak yerim yoktu. Ben nasılsın böyle bir insan oldum? Her zaman bir kez daha fazla bakabilmek için canımı vereceğim zümrütlerine şimdi bakamıyordum. İhanetim sırtımda koca bir kambur oluştururken başımı kaldırıpta göz göze gelecek halim yoktu. "Gözlerime bak." Yapamadım. Benden yanıt alamayınca devam etti. "Veda'm," dediğinde kalbimin umutla dolmasına mani olamadım. Hâlâ onun Veda'sı kalabilmiş miydim? Bakışlarımı yüzüne çıkardım, gözlerine değil. Derin nefes aldı. Elini kaldırdığında çenemden hafifçe tuttup kendine çevirdi. Yapma işte bana öyle bakma! Daha ne kadar fazla suçlu hissedebilirim, görmüyor musun içimde beni tüketen yangının alevini? Belki de artık görmek istemiyorsundur. Duymak istemiyorsundur artık sesimi. "Neden gözlerinle dudakların aynı dili konuşmuyor?" Diye sordu. "Neden yapıyorsun bunu bize?" Gücümü topladım. Her an akmaya hazır halde bekleyen gözyaşlarımı zorlukla geri gönderdim. Şimdi sırası değildi. Böyle giderse her şey mahvolacak. Geriye çekildim. "Artık yapmıyorum." İçim acıyordu. Onun için duymak ne kadar zorsa benim içinde söylemek o kadar zordu. Bir adım geri gitti. O an anladım ki sadece bedeni değil kalbi de benden uzağa gidiyordu. "Tamam." Ellerini iki yana açtı. "Git." Ne zordu için kan ağlarken dışarıya belli etmemek ne zordu sevdiğin adamın gözlerine bakarak yalan söylemek. Ne zordu sevdiğin adamın 'git' demesini duymak. "Gidiyorum zaten," canım yana yana konuşmaya zorladım kendimi. "Dönmeyeceğim." Ama şunu bil sevgilim; giden sadece bedenim, kalbim de ruhum da ölene kadar seninle.

Vazgeçme

Penguen 🖤🐧

Bir gün 2 çocuk ağşık olmuş...

Dark vampir (ALTIN KAN)

Straykids

Tanıtım: Lara-insan Rex-vampir Bram-vampir Carl-vampir Peter-vampir Corvin-vampir Felix-vampir Raven-vampir Win-vampir Tanıtım bitti Dark vampir...... Ormanda arabasıyla gezen kız arabası bozulduğu için yardım aramağa başladı karşısında epey korkutucu ve eski bir ev vardı istemese de kapıyı çaldı ve kapı açıldı merakla içeri girdi ve birden kapı kapandı ne kadar çırpınsada nafile kapı açılmadı eve bir göz gezdirdi ve çok şaşırdı çünke ev içerden çok güzel görünüyordu yardım bulmak umuduyla merdivenlerden çıkdı ve kırmızı bir odaya geldi birden omzunda bir el hissetdi arkasını döndüğünde kimse yokdu tekrer önüne döndüğünde yatakda biri vardı

ÖLÜMÜNE SEVDİĞİM

Gözde

Ölen kimdi bilmiyorum, öldüm mü emin olamıyorum. Tek bildiğim artık benim yaşamadığımdı. Hani ömrüm ömründü? Unutma ki " Bulutsuz " bir "Dünya" olmaz. "Bulut " olmazsa " Dünya " olmaz. TÜM HAKLARI SAKLIDIR!

Vazgeçilmezim

sıla

benim şansım olan,sevgin

Peşinde Polis Gibi Dolaşsın Hatıralar

Behti İnci

Kelimeler boğazını saran bir halat gibiydi. O geceyi  ne yaparsam yapayım unutamıyorum. Gözyaşlarıyla anlattı seni bana. Adını fısıldarken titriyordu dudakları.  En çok seni sevdiğini söylemişti. En çok sana aşık olduğunu. Ve yine en çok sana kırıldığını.  Saat sabah beş civarı, ağlayarak uyuyakalışımızın bir veya ikinci saatiydi. Koltuktan bir hışımla kalkışını gördüm. Bana doğru bakarak bağırıyordu ama gözleri bana değmiyordu. Anlamlandıramadım. Donuk donuk dinledim. Sonra yavaşça kalktım yerimden,sağ koluna doğru yürüdüm. Hâlâ aynı yere bakıp bağırıyordu. " Bırakın  artık peşimi  orospu çocukları!" Korkmaya başlamıştım. Çünkü duvara bakarak bağırıyordu. Kollarından tutup sarstım. Kendine gelmesi için yüzüne en sertinden bir tokat geçirdim. Bırak tepki vermeyi, hissetmedi bile.  Bağırışları yükselmeye başladı. Korkudan ne yapacağımı bilemeyip arkasına geçtim ve  sandalyeye oturdum. O benim en yakın arkadaşımdı.  Ve bende  onu bu halde bırakıp gitmemem gerektiğini biliyordum. Kendimi olabildiğince sakinleştirip, kiminle konuştuğunu anlamaya çalıştım. Ne yalan söyleyeyim önce sana konuşuyor sandım. Sana olan öfkesini duvara kusuyor sandım. Ama olayın böyle olmadığını anlamam uzun sürmedi. Kayra diye birinin adını geçirdi. Anlamlandıramadığım bi cümle kurdu. Bağıra bağıra söylemesine rağmen hiçbir şey anlamamıştım. "Onu öldürdünüz, o kaçamadı sizden. Ne oldu hah?! Sıradaki kurbanınız ben miyim?" Diye ekledi sonra. Kayranın kim olduğunu düşündüm uzunca bi süre. "İyide Kayra diye bi tanıdığımız yok ki " diye geçirdim içimden.  Daha sonra " Beni de öyle öldüremeyeceksiniz. Ben geçmişime yenilmem!" Diye haykırdığı zaman anladım. Yazdığı bir öyküdeki  karakter olan Kayradan bahsediyordu. "Dolabımda Hatıralar" isimli bi öyküydü bu. Kayra bütün geçmişini, bütün anılarını bir giysi dolabına sıkıştırıp, evi terk edip gitmeyi planlayan birisiydi. Dolabın kapağının kırılması sonucu üstüne yıkılan anılardan kaçamayan, altlarında ezilen Kayra, Pencereyi açarak kurtulabilmişti o durumdan. Tüm şehre karışmıştı anıları; iyisiyle, kötüsüyle. Daha sonra gökyüzünde gördüğü bu kirli manzaradan ötürü terk etmek zorunda kaldı şehri. Bi otobüs bileti alıp kaçmak istedi şehirden. Kaçamadı... Peşini bırakmayan o hatıralar otobüs camlarına yapıştı. Yağmur damlaları gibi birer birer yapıştılar otobüsün camlarına. Ve kayra geçmişinden kaçamayacağını anladığında bu durumu kaldıramayacağını da fark etmişti. İnip otobüsten kimsenin olmadığı kayalık bir alana gidip, kafasını taşlara vura vura intihar etmişti. Böyle  ucuz bi öykünün ağır yaralı kahramanıydı Kayra.  Peki ya en yakın arkadaşımın sonu da böyle mi olacaktı. Yazdığını mı yaşayacaktı arkadaşım? Söylesene Sevin. Ne oldu arkadasıma, nasıl bu hâle geldi?  O gecenin korkunç kısmı benim bu soruları kendime sorduğum anda başladı

Vazgeçiş

Ebrar Güney

Evlilik hayalleri kurduğun askerin şehit haberini aldıktan üç yıl sonra çalışmaya gittiğin kararagahta karşına çıkarsa ne olur? "Ben seni kaybettim sandım... Sen ise sadece benden uzak bir hayata saklanmışsın." Askeri görev uğruna biten hayatlar bin vazgeçiş gibiydi.

Aşk çemberi

Sevda

Mardinin sokakları gibi karışıktı... geldiği yere hiç benzemiyordu burası ne insanları ne sokakları oysaki İzmir öyle değildi en azından onun gözünde çünkü daha hayatı görmemişti dide şimdi burda mardin'de yasicakti herseyi, sevmeyi sevilmemeyi,nefreti,hüznü herseyi burda görecek ve burda öğrenecekti sahi dide bunlara hazırmiydi? Çok güzel bir ailede yetişmiş,çok iyi koşullarla büyümüş şımarık bir kız mardinin sıkı ve baskıcı kurallarına dayanabilicekmiydi? Kız kardeşi için dayanmak zorundaydı başka çaresi yoktu İzmir'e olmazsa bile burda kız kardeşine ablalık yapmak zorundaydı ve hayat hikayesi mardinin bu karışık sokaklarında başladı...... "-yapma ama kızım böyle az dik dur benim kizimsin sen kaldır kafanı kız kardeşin sana emanet lütfen gözümü arkada bırakma -Ne demek daye ya ne demek gitmek hiç bilmediğim bir yer ,tanımadığım insanlar... yeni bir hayattan bahsediyorsunuz nasıl yaparım orda ben daye -aslımıza gidiyorsun kızım  yabancı değiller gideceğin yer çok güzel bir yer insanlarıda çok temiz kalpli yapma böyle lütfen -Babam ne diyor buna?çiğdem hazirmi bu duruma niye birden gidiyoruz daye neden birsey demiyorsun -güzel kızım zaten 4 yaşındayken İzmire geldik buralar bize göre değil  herseyi zamanla anlicaksin sadece cigdeme çok iyi bak ....... -susacam daye ama şimdilik zamanı gelince konuşacam ama size sözüm ne benim yüzümü nede çiğdemin yüzünü göreceksiniz sesimizi bile duymucaksiniz hasret kalacaksınız saç telimize o zamanda biz sizi bırakıp gidecez"

Akıl Almaz İşler

Beyza

Acının rengi olmaz bu sefer dili olsun albayım.'

hayallerinden vazgecemeyen kız

Medine

Sevdiğinden Vazgeçmek

Tuğba

Ben seni hep uzaktan sevdim Sen beni sevmesen de sevdim Senin benden nefret ettiğini bile bile sevdim Ve senden sonra kimseyi senin gibi sevmedim...

Rehan

Vuslat

Rehan doğduğu gün yetimhaneye bırakılır ve bir hafta sonra evlatlık olarak bir aileye verilir, ailesi onu çok güzel bir şekilde yetiştirir ve 17. doğum gününde hediyelerin arasında eski bir günlük vardır. Bu günlüğün biyolojik annesine ait olduğunu anlaşılır. Hiç bir şey sandığı gibi değildir...