orchidoğz@jelibikŞu devirde oturup iki gün "boş" durduğun için bile suçlu hissediyorsun. Neden yaşıyor olmak yetmiyor da yapmamız gereken başka şeyler var? Neden kötü hissetmeye hakkımız yokmuş gibi davranıyor herkes? Herhangi bir derdi anlatırken "öldürmüyor" sonuçta diye avunuyoruz oysa yaşamıyoruz ki zaten. Sizi bilmem de nefes almaktan ya da omuzlarıma çöken ağrılardan başka hiçbir şey yaşadığımı hissettirmiyor. Ruhumun gıdası elimden alınmış sanki besinsiz kalmış içimde bir şeyler. Bir şeyi yapmak istiyorum mesela ama sadece o an için iki dakika sonra o heves kalmıyor ki. Yapmam gereken şeyler var evet ama neden var? Hayatımız boyunca çabalayıp duracağız ve sonu yok bunun. Neden sadece yaşamıyoruz? Neden sadece yaşamamıza izin yok? Yaşama izni istiyorum hiçbir şey yapmadan yaşamak için zaman ayırmak istiyorum ama şuradan kalkıp bir nefes almak için sokağa çıkasım bile gelmiyor