Kᵀuʰrᵉoᵗmᶤˢ@?blaze_m¿Duvarlar yükseldi göğe karşı insan korkusundan ördü taşı taşa, ama gece her şeyi geri aldı; çatlaklardan sızdı yıldızların isyanı. Kainatın kalbinde cetvel yoktur belki, bir süpernovanın ağzında yasa okunmaz. Gezegenler sessizce savrulur karanlıkta, ve zaman bile kendi zincirini aşındırır. Ey duvar kuran insan, hangi düzen sonsuza dayanmış? Dağlar bile parçalanırken sen hangi kuralı ebedi sandın? Belki hakikat bir çöküştür, eski şekillerin kırılışı. Çünkü tohum da yarılmadan ulaşamaz göğe. Yıkılsın duvarlar o halde— taş toza, korku rüzgâra karışsın. Ve kainat yeniden kursun kendini enkazın içinden, bir yıldız gibi, *******. -APTAL PSİKOLOG GÜNEŞ kurom ilk defa şiirlerini paylaşıyor