Hayat ağacı@1_kare_1_hayatZehra Kapının önünde durdum yine. Kızlar **** oynuyordu. Son zamanlarda sık sık yapar olmuştum bunu; onları izlerken kendi çocukluğum gelirdi aklıma. Dalar giderdim o günlere. Bazen saniyeler sürerdi bu dalgınlık, bazen dakikalar. Ya kızlar geldiğimi fark eder, — Anne gel, beraber oynayalım derlerdi. Ya da içeriden bir ses yükselirdi; yapılması gerekenleri ardı ardına sıralayan bir ses… Ne istekler biterdi, ne de yapılacak işler. Bazı anlar kendimi kafese kapatılmış bir kuş gibi hissederdim. Gücüm olsa da uçsam, o kafesin kapısından kanat çırpsam, özgürlüğe uçsam derdim. İşte tam o anlarda imdadıma Demet yetişirdi. Uzun yıllardır komşuyduk. Neredeyse aynı zamanlarda taşınmıştık ama tanışmamız geç olmuştu. Sonrasında ise iki komşudan fazlası olduk; iki yakın arkadaş, iki iyi dost… Sıkıştığım, bunaldığım anların kurtarıcı meleğiydi Demet. O gün de öyle yaptı. Kahveye çağırmıştı. Kızlar güzel bir oyun kurmuş, iyice oyuna dalmışlardı. Çıktığımı fark etmezler diye düşündüm. “Bir kahve içer gelirim” dedim içimden.