Nazlı🤍@nazli_0Yaşanamayan bir çocukluk.... İnsan büyüdükçe değil, geriye bakdıkca anlıyor salınsa neyi kaybetdiğini. Çocukluğunu yaşayarak büyüyenler için zamanın nasıl aktığını, oyunların nasıl kurulduğunu, gecelerin nasıl huzurlu geçtiğini anlamak kolaydır. Benim çocukluğum zamanın arasında sıkışıb kaldı; ne tam yaşandı, ne de tam unutuldu. İnsan bazən geriye dönüb bakar ve "Ben o yaşlarda neden bu kadar sessizdim?" Diye sorar kendine. Çünki bazı çocuklar konuşmayı değil, susmayı öğrenir. Çünki bazı çocuklar oyuncaklarla değil, korkularıyla büyür. Çünki bazı çocuklar koşmayı bilmez, her adımında yetişkin olma zorunluğu vardır. Oysa bende çamurların içinde gülecek, oynaycak, akşamüstü sokakta bağıracak kadar özgür olmak isterdim. Bende birinin beni korumasına ihtiyaç duymak hakkına sahib olmak isterdim. Ama olmadı. Ve insan büyüdükce fark ediyor; Yaşanamayan çocukluk sadece bir dönem değil...ömür boyu taşınan bir yüktür. Küçük yaşta gülmeği unutan ben, şimdi bile bazən kahkahama yabancıyım.