Zeynep@zeynepmisimmHiç konuşmadık seninle. Ne bir selam verdik, ne de adını öğrendim. Ama her gün seni gördüğümde, içimde sanki tanıdığım birini görmüşüm gibi bir his uyanıyor. Bazen göz göze geliyoruz ya, işte o an... kelimeler anlamını yitiriyor. Sanki ikimiz de bir şey söylemek istiyoruz ama dilimiz susuyor, sadece bakıyoruz. Ve o birkaç saniyelik bakış, saatlerce kafamda yankılanıyor. Biliyor musun, içimde seninle ilgili bir hikâye başladı. Sen okumadın, sen bilmiyorsun, ama ben her gün yazmaya devam ettim. Sen yürürken ben düşündüm, sen sessiz kalınca ben içimden konuştum. Bu hikâyede belki hâlâ bir "merhaba" yok... ama binlerce satır var sana ait. Bazen düşünüyorum... Acaba sen de hissediyor musun? Senin de içinde bir kıpırtı oluyor mu her göz göze gelişimizde?