Zeynep@zeynepmisimmGözlerim, o telaşlı iş gününün ortasında, en çok onun üzerine takılırdı. Yanımdan geçerken bile fark edilmekten korkar gibi hızlı hızlı yürür, kelimeler dudağımda düğümlenirdi. O da bana bakıyordu; belki farkında değildi, belki de gözlerimiz birkaç saniyeliğine çarpıştığında yüreği hızla atıyordu. Ama ne ben bir kelime edebiliyordum, ne o. Sessizliğimiz, paydos saatlerinde çalan zil kadar keskin ve netti🤎