eftal sema@eftalysemaSaat sabahın beşi. Dünya henüz uyanmamış, gökyüzüyle yeryüzü arasında asılı duran o ince sessizlik hâlâ bozulmamış. Pencereden içeri süzülen solgun ay ışığı, odamın duvarlarına usulca dokunuyor. İçimde bir şey kıpır kıpır… Adını koyamadığım bir his. Belki özlem, belki umut, belki de sadece içimde birikmiş cümlelerin ağırlığı. Herkes uyurken kalbinin ayakta olması tuhaf bir şey; sanki bütün evreni duyabiliyor insan. Sessizlik, konuşan tek şey oluyor bu saatte. Ve ben, bu sessizliğe kalbimi yaslayarak biraz daha bekliyorum... Belki sabah olurken içimde de bir şey aydınlanır..