Hissiz yazar@hissizyazarhisleriniyazarGeçmişte Kalan Genç Kızdan, Gelecekte Yaşayan Adama Ben seni herkesten çok sevdim. Hiç kimseyi istemediğim kadar çok istedim. Benim ilklerimdin. İlk aşkım, ilk sevgilim, ilk özlemim, ilk pişmanlığım, ilk özrüm, ilk gururum… Ve ilk gurursuzluğum. İlk temasım, ilk öpücüğüm. Yaşanmasa da o öpücük, belki bir gün başkasına ilk defa temas edecek olsa da… Sen, benim ilk öpücüğümsün. Gözlerimle öptüm dudaklarını. Gözlerimden aktı sana olan tutkum, isteğim, aşkım. Sen anlamadın belki ama… Ben o gün çoktan sana ulaşmıştım. Sana ulaşmak… Ulaşmaya çalışmak… Ulaşamamak… Zaten en çok bu acıttı. Ben hep oradaydım. Sen geçmişimde kaldın. Ama ben hâlâ oradayım. Sende çok değiştim. Kendimi tanıdım, kendimi gerçekleştirdim. Bugün… senden vazgeçtim. Çünkü gördüm. Çünkü anladım. Çünkü hissettim. Ve… ezildim. Ezildim ve yandım. Yanıyordum. Harlandım, kül oldum. Harlandım, kül oldum. Söndüm. Meğer sen… Ateşin hiç uğramadığı, yangınımın hiç ulaşamadığı kadar uzak bir yerdeymişsin. Sen… suymuşsun. Ben yol bilmem. İz bilmem