Feyzoş yazar🧃@🌟kitapp_severİlk olarak; Yaralı Yeşil tabii kii!! Alıntı; Gece sessizliği ile çökerken Damla ormanın karşısında, yıldızlara bakıyordu her zaman yaptığı gibi. Üzerindeki üniforma ona dik durmasını söylüyordu. Derin bir nefes verdi. O sırada adım sesleri çok yakınından geliyordu. O yöne çevirdi bakışlarını. Gelen kişi belliydi. Arel Ege. İstemsizce yutkundu. Arel Ege yanına oturdu. "Ne yapıyorsun?" Dedi. Damla belli etmeden hafifçe gülümsedi. "Bilmem, ne yapıyor gibi görünüyordum?" Dedi.i Bunun üzerine Arel Ege başını eğerek güldü. "Yine yıldızları mı izliyorsun? O zamanlardaki gibi.." Damla derin bir nefes aldı. "Seninle artık sessiz savaşlar veriyoruz Arel.. kazananı yok ama kaybedeni hep biziz.." dedi. Arel Ege kafasını kaldırıp ona baktı. Ne demek istediğini anlamak ister gibi bakıyordu. "Ne demek istiyorsun, Damla?" Dedi. "Arel.. sen beni koruyorsun ama bil ki en büyük tehlike hep sensin.." Arel Ege bir kez daha başını eğdi. "Korkuyorum. Küçükken 'korkma ben varım' derdin ya.. korkuyorum Arel. Çünkü sen varsın.."