Su Tatar@sutatar‘’Biz beraber mi yaşayacağız?’’ ‘’Evet. Evlenen insanlar böyle yapar.’’ ‘’Annem olmayacak mı?’’ En büyük duam bu. Umarım öyle olacak. ‘’Yani sanırım.’’ dedim. ‘’Babam?’’ İşte bundan oldukça emindim. ‘’Hayır. Kesinlikle olmayacak.’’ O an gözlerinin içinden bir umut ışığının geçtiğine yemin edebilirdim. Dudakları hafifçe yukarı kıvrıldı ve gözleri mutlulukla kısıldı. Başını önüne eğerken bu sefer başını aşağı yukarı sallayıp kahkaha atıyordu. Acılı bir kahkahaydı bu. Yoksa kahkahalarına karışan bu gözyaşları da neyin nesiydi? Onlar acısını, kahkahası ise sevincini kanıtlıyordu. Bir esirin kurtuluşunun kahkahasıydı. Kaosun sonundan canlı çıkabilmiş savaşçının kahkahasıydı. Bu umudun haykırışıydı. Mutlu, sevimli bir yardım çığlığı. Sessizliği yok sayıyor ve tüm bakışlardaki tabuları yıkıyordu.
