Su Tatar@sutatar‘’Oynarım seninle.’’ dedim. Oynardım. Belki beraber iyileşirdik. Belki başka bir hayatta böyle değildi ama bu hayatta da böyle olmak zorunda değildi. Belki bilerek çıktım onun karşısına. Belki kaderin ona zengin bir aile ve yüksek fiyatlı psikologlar yerine benimle ilgili planları vardı. Belki de aptalca bir kahramanlık egosuna kapılmıştım. Ne olursa olsun kaçamadığımız hayatımızı güzelleştirmek için çabalayabilirdik. Güzellikler gülümsemeyle gelir derler. Bazen birinin gözyaşını silmekle gelebilirdi. Bu birileri kendiniz olabilirdiniz. İkimiz yatağımın yanında yere oturup elindeki atarinin içindeki oyunları en az altı yaşında birinin heyecanıyla anlatırken bunları düşündüm.
