Cemre@birokuristeeGeçen sevdiğim bir resim öğretmenimin dersindeydik. Fakat ben resmimi tamamlayamamıştım. Çok fazla iş buyurmuşlardı o hafta ve ben sürekli kursa gitmek zorunda kalmıştım. Evdede yapamamıştım çünkü resim defterim dolmuştu ve yeni defter almalıydık. akrilik ile guaj kutularımın içindeki boyalar hem karışmışlardı hemde eksiklerdi. Hocaya anlattım ama o herkesin önünde beni azarlamaya başladı. İşte "Ben senin defterini kontrol etmek mi zorundayım" falan filan diye bağırdı. Ben orda kırılmıştım çünkü hiç düşünememişti benim defter almaya boya almaya param var mı yok mu diye. Bir insanda bana bağırınca ben işte gözüm doluyor istemsiz. O zamanda hoca ağladığımı görüp yine ağladığımı yüzüme vurmasın diye kendimi zor tutmuştum. Derste yeni konuya geçmişlerdi ve benim resim defterim dolu olduğundan orada sessizce hikaye yazıyordum. Hoca yine sinirlendi "İzlesene tahtayı eve gidince yaparsın" diye. İşte "Sen ne kadar saygısızlık yaptığının farkında mısın" diye yine bağırmaya başladı. Ve ben nedense anlamıyorum. Sadece orda sessizce birşeyler yazıyordum. Hem ben ne ara defter alacağımıda bilmiyorum ki? Ben daha defter alacağımda, eski resmimi tamamlayacağımda, daha sonra resmin tüm ölçülerini aklımda tutup oraya doğru bir şekilde çizicem de... Herneyse sanırım çok konuştum. Hiç söylemedim ama ben buralara içimi dökmeyi çok seviyorum. İnsanlar seni tanımadan dertlerini anlayıp dertlerini paylaşabiliyorsun. Halbuki dışardan birisine anlatsam "Boşver" deyip geçecek. Ben artık "Boşver" deyip sallamak istemiyorum.