Eda@apollo_651Sustu.. Gece sustu, ay sustu, yıldızlar sustu, rüzgar sustu, ben sustum... Ama kafamın içindeki sesler her gece istenmeyen bir misafir gibi beynimi meşgul etmekten ve konuşmaktan yılmadı. Ben bile yılmıştım kelimelere dökmeye içimi, oysaki bir damla bile boşalmamış içimdeki testi. Ve bu gece yine sana yazıyorum, seninle sana kaldıramasam da kadehimi, bu gece yalnızlara içiyorum. Şarabın tadı yeni. İstemsiz bir tat var dilimde. Belki de, sen yoksun diye... İşte, duygularına gömülen bir yazarın sonu. Ya da sonsuz bir yolun yarısı. Kim bilebilir ki? Geri geleceğim. Sadece ne zaman bilmiyorum. İyi kabuslar. Çünkü biraz dinlenmeye ve morale ihtiyacım var.