Gece@gece7172vampirAnka’nın Gözyaşı Gökyüzü karardı, yıldızlar sustu, Deniz kıyıya küstü, dalga vurmaz oldu. Kara bir perde indi aşkın üstüne, Ve ölüm sessizce değdi kalbime. Anka kuşu, kanatların neden kırık? Yeniden doğmak varken, neden bu hüzün birik? Ateşten doğdun, küle döndün, ey masal, Ama gözyaşın deniz oldu, hep karanlığa dal. Gökyüzü ağlarken, rüzgar seni fısıldadı, Karanlık bile ismini umutla andı. Ama biz, ey Anka, bekledik nafile, Gökler yandı, deniz sustu, kaldık bir nefesten ibaret. Yine de umut, kara toprağın içinden doğar, Anka küllerinde saklı, zaman her şeyi bozar. Ölüm bile korkar senin direnişinden, Ey Anka, bir kez daha kalk kanat çırpan güneşinden.