Ferdi@fredx21Pembe saçları, hayatta kalmanın simgesiydi; her telinde bir savaş, her rengi bir yeniden doğuş vardı. O küçük kız, yıllarca hastalıkla savaşmış, her gün ölümle burun buruna gelmişti. Lösemi, bedenini sarmış ama ruhunu asla teslim almamıştı. Bir sabah, gözlerini açtığında, hastalığın geride bıraktığı yalnızca bir iz ve bir soru vardı: Kimdi o küçük kız? Hatırladığı tek şey, karanlık bir odada yalnızken duyduğu seslerdi—bazen ağlayan, bazen sessizce fısıldayan bir ses. O sesi hiç unutmamıştı.
