Eda@apollo_651Uyuyamıyorum. Gecenin sessizliğinde yalnızlığı dinliyorum. Her şey durgun, her şey ağır, ama içimdeki fırtına dinmek bilmiyor. Sanki düşüncelerim karanlığın içinde yankılanıyor, kendi sesimden kaçamıyorum. Her adımda biraz daha kayboluyorum. Huzur bazen uzaktaki bir yıldız gibi. Uzanıyorsun, parmakların neredeyse dokunacak gibi… ama ışık soğuk ve uzak. Belki de huzur hiçbir zaman var olmadı, yalnızca hayal etmek istediğimiz bir anıydı. Kelimelerim yetmiyor bu gece. Ama konuşmaya mecburum. Sessiz kalırsam, o yankılar beni yutacak. . . . İyi kabuslar. İyi uykusuzluklar...