Şevval@seaniinRuh denilen karanlık bir çukurun beni yemesini izlemeye devam ediyorum. Bedenim ölmeye en müsait yerindeki yaraları sarmalıyor. içimden bir ses "hoşgeldin" diyor. Neye, nereye, kime bilmiyorum. Çemberler birbirini tekrar edercesine dönüyor. Sonra boşveriyorum. Hislerin ve renklerin anlamını yitirdiği bu yokuşun içerisinde bir şeyleri devam ettirmeye çalışıyorum. Olmayacak bir duaya amin der gibi, Çoktan solup gitmiş bir çiçeği sular gibi.