Pen Queen@tugcedelen''Elis!'' Birisi adımı seslendi. Onca gürültüyü bastırıp geçen korkunç bir kükreme duyuldu. Koca demirleri aşıp gelen sesin yankısı ile hızla arkamı döndüm. Adrenalin, korkular ve bir nebze heyecan... Biri yardıma gelmişti, biri adımı sesleniyordu. Barkan... ''Barkan!'' diye bağırdım. ''Yardım et!'' Dakikalar önce gördüğüm kâbusum gözlerim önünde belirdi. Ben yine çaresizce, bulunduğum yerden kıpırdayamaz bir halde ağlayarak Barkan'a sesleniyordum. O yine metrelerce uzağımdan bana bağırıyordu. Bu defa trenin dışında değil, içindeydik. Raylar yine bir şekilde bizim kanımıza bulanacaktı ve biz... Burada, rüyalarda olduğunun aksine gerçekten ölebilirdik. ''Elis! Koş!'' Duyduğum tek şey bu ikisi oldu. KİTAP: AGRON'UN ÇIRAĞI