~Yıllar Geçti Sen Hâlâ Kalbimdesin Sevdiceğim~

...,işte o aşk acısı. Yüreğimi parçalayan o acı. Her gün limanın oraya gider sevdiceğime şiir yazar giderdim... Aşk, sonbahara şiirler yazmaya devam ediyordu. Her gün,her saat başı pencereye bakıp,onu terk eden sonbaharını hatırlar ve şiir yazardı. Bu acı özlemin önüne hiç bir engel ayakta duramazdı. Aşk ilk defa acıyı bu kadar derinden hissetmişti. Sanki aynı kaderleri yaşıyorduk,ama aynı değildi. Benim sevdiceğim beni terk etmemişti. Sadece bu dünyadan ayrılmıştı. En çokta gözlerini özlerdim, sevdiceğimin. Gözlerinde batmak,huzuru andırıyordu. Onu sevmek hayatımın en güzel anlarıydı... 10 yıl geçmişti aradan. Tam 10 yıl. Aşk sonbahardan vazgeçmiş gibi görünse de, içinde hâlâ kasvetli bir özlem vardı. 10 yıl geçse de ben hiç bir zaman sevdiceğimi unutmadım. Yine her gün o limana gider sevdiceğime şiir yazardım. Bu benim hayatımda olan bir şey gibiydi. Bu yıl sanki sevdiceğime kavuşacakmışım gibi hissediyordum. Umarım umutlarım yine çöp olmaz. 3 yıl geçti... 8 yıl geçti... Ve en son aradan tam 20 yıl geçti. Çok yaşlanmıştım. Bir ayağım çukurdaydı. Aşk sonbaharı unutmuş, sonbahar ise aşkı istiyordu. Aşk bu sefer kabul etmedi,sonbaharı. Çaresizdi sonbahar. Tek umudu aşktı, o umudu da yok olmuştu sanki. Ben ölüm döşeğindeydim. Mutluydum,çünkü sevdiceğime kavuşacaktım... İşte o an geldi. Gidiyordum bu hayattan. Sonsuz bir mutluluğa gidiyordum. "Geldim sevdiceğim,sana geldim ben." Kalbimdeki bu cümle beni çok mutlu ediyor, hem de huzurlu hissettiriyordu... Yazar gitmeden ölmeden önce, dünyaya bir şarkı bıraktı. Sevdiğinin en sevdiği şarkı,birlikte olduklarında açıp dans ettikleri müziğin adı "la leçon particuliére" 'idi... Yazarın ağzıdan, Sevdiğine kavuşmak istiyorsan onu hep an! Yıllar geçse bile onu unutma... (Bu sefer sadece) Zeze...