(LEEROY'UN ANLATIMI)
Son kargoyu bıraktım. Eskisi gibi o gülümsememi yüzüme takamıyordum. Arabama ilerledim. İçine geçince başımı geriye yasladım. Derin nefes aldım. Hâlâ buraya nasıl geldim, bilmiyorum.
Elim direksiyonu sertçe sıktı. Gözlerim ise araba tavanına odaklanmıştı. Gözlerimden akan bir nemi hissedince hemen elimin tersiyle gözlerimi sildim. Birkaç küfür edip arabayı çalıştırdım.
Dakikalar geçti, gözlerim yoldaydı. Ormanlık bir yoldan geçiyordum. Elim sertçe direksiyonu tutuyordu. Aklıma sürekli sirkten öncesi ve sirkteki anılar geliyordu. O ikisi ile olan ilk pikniğim... Ribbit ve Kafmao...
"Huh... belki de hep orda kalmalıydım, Abigal...Haklısın." Diye mırıldandım birkaç gün önceki o konuşmayı hatırlayıp.
Gözlerim yine doldu, elim hafif titredi. Dudağımı ısırdım ses çıkarmamak için. Yoksa hıçkırarak aĝlayabilirdim. Bu çok ezikçeydi. En sonunda arabayı sertçe durdurdum. Başımı direksiyona yasladım. Diğer elim direksiyondan kayıp kucağıma düştü. Gözlerimden akan yaşın yere damlamasına izin verdim. Saklanmama gerek yoktu, kimse görmüyordu. Kimse bilmiyordu. Kimse yargılayamıyordu.
Bir elim kalbimin üzerine gitti. Hafif sıktım kıyafetimi. Kalbim şuan dayanılmaz acı içindeydi. Gözlerim, kucağımdaki elime kaydı. Annemi, Ribbit'i, Pomni'yi ve şimdi de Abigal'ı ittiğim elimi. "Afferim... Leeroy... sen hep Jax olarak kalıcaksın. Ukala mor tavşan..." diye mırıldandım kendi kendime.
O olaydan çok uzun zaman sonra gözlerimi açtığımda evimdeydim, benliğim sirkteyken bedenim iyi durumda değildi, en azından duygusal olarak. Sanki çok içmiş ve bayılmış kişi gibi uyandım. Başım, bedenim ağrıdan sızlıyordu. O zamanlar ne olduğunu anlayamamıştım. Tanımadığım yer, alışmadığım eski bedenim ve eski ismim.
Aklıma onları nasıl kırdıĝım geldi. Bana değer veren kişileri elimle itiyordum. Hemde bana iyilik yapmış kişilere.
Beni seven, önemseyen kişilere. O kadar aptaldım ki önümdeki insanlar yerine hep başka birşey istedim. Sirkteki herkesi kırdım, alayladım. Sonucunda ise beni kurtaran yine onlar oldu. Ve ben yine piknikte aynı şeyi yaptım. Abigal'ın yüzüne, diğerlerinin yüzüne nasıl bakıcam bilemiyorum. Beni kurtarmak için neredeyse soyutlanıcak Abigal'dan nasıl özür ve teşekkür ediceğimi, bilmiyorum. Beni oğlu gibi seven Grant'a ne diceğimi, bilmiyorum. Onu zorbalamama rağmen beni affeden Zoey'e nasıl kendimi affettiriceğimi bilmiyorum. Onu sözlerimle kırmama rağmen beni dosttan sayan Riley için ne diceğim, bilmiyorum. Benim kötü anlarımda yanımda olup yardım etmeye çalışan ama onu umursamadığım, alayladığım Suzy'le nasıl konuşucam, bilmiyorum.
Yeniden onları kırmak, üzmek istemiyorum. Ama bu şekilde davranmaya devam edersem yine onları kendimden uzaklaştırıcağım. Burası sirk gibi değil, herşey gerçek. Orda kabullenemediğim tek şey, duygularımızın oluşuydu.
Gözlerim yorgunlukla yarı kapandı. Aklım o sarılışa gitti. Jax olan beni sıkıca, bırakmayacak kadar sert tutan o kolları, ağlayan gözler ve benimle kalıp neredeyse soyutlanıcak kişi.