~Ankara'nın o ayaz soğuğunda,hep ailesinin kavgasını dinleyerek onu müzik sanan 5 yaşındaki Zehra,ailesinin zoru ile anaokuluna yazılır ve o soğuk havada ailesi Zehra'yı anaokuluna bırakıp son hız araba ile başka yerlere giderler. Zehra ise ailesinin arkasından bakarak,sonrada öğretmeninin peşinden giderek anaokuluna girer, çekingen olduğundan dolayı bulduğu bir köşeye geçip en sevdiği beyaz tavşanı ile tek başına oynamaya başlar,aradan 10dk geçtikten sonra kapı hızla açıldı ve bir aile erkek çocuğunu sınıfa fırlatarak gitti, öğretmen veliler ile ilgilenir iken Emre ayağa kalktı ve utandığından dolayı bir köşeye gitti, yanlız olduğundan minik Zehra'nın yanına oturdu ve Zehra'nın Pamuk'u,yani tavşanına bakmaya başladı, meraklı gözlerle bakarak;
Emre:Oyuncağına bakabiliy miyim?
Zehra:Tamam al,ama dikkatli oy,pamuk hemen yırtıyıyor
Zehra Emre'ye oyuncağını verdi,Emre oyuncak ile oynar iken Zehra onu izliyordu, Emre biraz oynadıktan sonra oyuncağı Zehraya geri verip karşılarındaki duran 2 arabayı alıp Birini Zehraya uzattı
Emre:Ayaba oynayalım mı?
Zehra:Tamam oyuy
Emre ile Zehra kimsenin olmadığı bir köşede tek başlarına araba ile oynamaya başladılar, Öğretmen Zeliha ise sadece masada onları izliyordu,onlar birbirlerini ilk defa görüyorlardı ama sanki kardeş gibi oynuyorlar idi. Birbirleri ile oynarken zaman akıp geçti ve bütün veliler bütün çocuklarını almaya geldiler,en son Zehra'nın ve Emre'nin ailesi geldi,ikiside tam kapının önünde o minik elleri ile birbirlerine el sallayarak görüşüz diyerek evlerine geçtiler...
Bir sonraki gün gelince Zehra yine aynı şekilde gelip köşede oturur iken bir süre sonra Emre geldi ama kolları morarmış idi,Emre ağlayarak koşa koşa Zehra'ya sarıldı,ailesi Emre'yi zar zor sınıfın içinden Zehra ile ayırmak için sınıfa girince öğretmen önlerine atladı, öğretmen durduramayınca bağırdı ve bütün öğretmenler Emre'nin babasını durdurup dışarı çıkardılar,Emre ise kafasını Zehraya sıkıştırıp sımsıkı Sarılıyor idi. Zehra da teselli etmek amaçlı ona sarılıyordu, Emre'nin kulağına fısıldadı
"Shh,baban gitti,korkma, artık o yok."
Emre bunu duyunca sakinleşti ve sarılmayı bırakıp etrafa bakmaya başladı, babasını göremeyince, Zehra'ya doğru bakarak;
"Senle konuştuğum için kolum uf oldu, canım çok acıyor"
Zehra etrafa bakınarak yara bandı buldu,ve onun paketini açıp Emre'nin kollarına yapıştırdı
"Şimdi geçti mi koyyayın?"
"Geçti."
"Şimdi acıyoy mu?"
"Acımıyo."
Zehra minik pembe cantasından doktor oyuncakları çıkartıp Emre ile doktorculuk oynamaya başladı, Emre'nin kafası dağıldığı için kollarının acıdığını hissetmiyordu,Zehra Emre ile oynarken öğretmen Emre'nin kollarındaki yaraları fark etmiş ama hiçbir tepki vermemişti, çünkü Zehra'nın Emir ile oynayacağını ve öğretmen gelirse ters davranacağını bildiği için sadece telefonuyla polis ile konuşmakla meşguldü..Ama yapabileceği birşey yoktu...
Bir gün sınıfça bahçeye çıktıkları zaman Emre etraftan çiçek toplayıp hepsini Zehraya hediye etti,Zehra da o çiçekleri alıp çantasına koydu,ve Oda ödeşmek amaçlı Emire çantasından mavi bir araba verdi,Çünkü Emre'nin mavi arabaları cok sevdiğini biliyordu,Her araba oynadıklarında Emre mavi arabayı alır, kırmızı arabayı da Zehraya verir idi.
Yemek zamanlarında ise Emre'de genelde az yemek olurdu ama Zehra'da güzel yemekler vardı,Emre yedikten sonra aç kalınca sadece Zehra Emre ile yemeğini paylaşır idi, kimse Emre'yi sevmezdi ama Zehra hep Emre'nin yanında idi.
Top oynamayı çok severlerdi,ama ayakları ile değil elleri ile,yani basketbol daha çok seviyorlardı,basketbol topu onlara çok büyük ve ağır geldiği için zehra evindeki lastik topu getirir ve her zaman Emre ile birlikte top oynarlar idi, birbirleri ile en iyi arkadaş olmuşlar idi,boyama zamanında zehra şekli çizmeyi, Emre ise boyamayı severdi,her işte ortak ve düzenli bir şekilde yaparlardı,neredeyse hiç kavga etmezler idi
Emir ve Zehra Anaokullarını hep bu şekilde geçirdiler,bir köşede,tek başlarına oynayarak geçirdiler...
