Artık güneş batmaya başlamıştı. Evime doğru adımlıyordum, soğuk hava yüzüme vurup, saçlarımı savuruyordu. Yanaklarım soğuktan kızarmıştı yani öyle hisediyordum. Yanımdan geçen insanların yüzüne bakmıyordum sadece yere bakarak yürüyordum. Evimin önüne geldiğimde kapının şifresini girip, kapıyı açtım. Asansörün önüne gelerek, düğmeye bastım. Evimin kapısının önünde geldiğimde kapıyı açıp içeri girdim. Beni ilayda güler yüzü ile karşıladı.
İlayda benim çok yakın arkadaşımdı. Yaklaşık 4 yıldır beraber ve diğer arkadaşım olan Sera ile aynı evde yaşıyoruz. İlayda hemen konuşmaya başladı. "Bu gün erken geldin bakıyorum, genelde saat 10'a kadar çalışırdı." ceketimi ve hırkamı çıkartırken konuştum. "Bu gün çok yorgunum o yüzden öğrencileri erken yoladım."dedim ve salona geçtim. Tekli koltukta Sera oturmuş telefonuyla ilgileniyordu. Saçlarını dağınık bir topuz yapmıştı, bu saç modeli ona yakışıyordu." Hoşgeldin Umay"dedi. Mutlu bir ses tonuyla. Bende yorgunluktan sadece kafamı salayıp kendimi koltuğa bıraktım. Sera benim yorgun olduğumu anlamış olmalıkı fazla uzatmadan telefonuna döndü. Birkaç dakika sonra İlayda geldi. Yanıma oturdu" eğer açsan tencerede makarna var.Yemeğini ye sonrada git yat dinlen"dedi. İlayda çok iyi kalpli bir kişiydi, bana anne hisi verdirirdi bazen çokta titizdir kendisi. Onu onaylayıp ayağa kalktım. Hemen odama gidip, üstümü çıkartıp, pijama giydim ve yatağıma uzanıp kendimi uykuya bıraktım...
💤🌚
Gözlerimi yavaş yavaş açılıyordu. Evde garip sesler vardı. Sanki biri eşaları fırlatıyordu. Hemen kalkıp, salona gittim. Evde 3 yabancı evi dağıtıyordu. Hemen bağırmaya başladım. "YARDIM EDİN EV-" derken yabancılardan biri ağzımı eliyle kapatı."Tek kelime edersen seni öldürürüm" elini ağzımdan çekti. İlayda ve Sera bu sesleri duyup çoktan burda olmaları lazımdı ama "Arkadaşlarım nerde, onlara ne yaptınız ve bizden ne istiyorsunuz?!" dedim biraz yüksek ve ciddi bir şekilde. Bunlardan biri kadın ama biraz gerip gözüküyordu yani normal bir insan değildi diğer adamın ondan farkı yoktu. "Myra ve Selvina nerde küçük" dedi adam, kadın masanın üstündeki fotorafı gördüğünde konuşmaya başladı. "Fotoğrafa bakılırsa burda yaşıyorlardı ve şuan nerdeler" artık dayanamamıştım. "Myra ve Selvinde kim siz kimden bahsediyorsunuz. Arkadaşlarımın bunlarla ne ilgisi var. Myra ve Selvini'tanımıyorum" dedim. Kadın sırıtı, birkaç adım yaklaştı. "Bak biz şu fotoğraftaki kızlar arıyoruz. Onlarla bir işimiz var." dedi. "İlayda ve Sera'dan ne istiyorsunuz." dedim. Adam tam arkamdaydı ve konuşmaya başladı "Sanırım Dünyada isimleri İlayda ve Sera onlar sana gerçeği söylemediler mi yoksa?" alaycı bir ses tonuyla"Ne gerçeği neden bahsediyorsunu siz" dedim. Adamda tam önüme geçti"Arkadaşların sana bir dışlanmış olduklarını ve dışlanmış okulundan kaçtıklarını söylemedilermi aaaa yazık" bu konuşma tarzı beni kendimdeb tiksindirmişti. Söyledikleri kafamda oturmamıştı hala hiç bir şey anlamamıştım. Ordan devem eti kadın"Arkadaşları normal biriler değiller. Onlar bir dışlanmış şu sarışın olan kız bir kurt, esmer olanda yılan ama bu söylediklerimden daha fazlasılar. Sende onları arkadaşı olduğun için yerlerini biliyorsundur dimi"dedi. Böyle bir geceyi yaşayacağım böyle bir cümleleri duyacağım aklımın ucundan dahi gelmezdi. Ben şimdi bunların dediklerine inancakmıyım ve Kızlar nerdeler bana bir şakamı yapıyorlar. "Ben hiç bir şey bilmiyorum onlar nerdeler bilmiyorum."dedim. Başka bir şey diyemezdim zaten" o zaman bizimle geliyorsun nede olsa arkadaşlarını kurtarmak için yanımıza gelmek zorundalar"dedi adam ve son duyduğum ses araba sesiydi...
😵💫😔
Gözlerimi açtığımda karanlık bir odadaydım.