Yine aynı şey... Londra'da yeni bir gün. Sanırım Tokyo'yu tercih etmeliydim. Her zamanki gibi bir lanet okul günü. Sanırım tüm herkes olarak okulun kapatılmasını destekliyoruz.Her neyse ben Amelia Mindy, her zamanki gibi bir okul sabahına uyandım. Güneş tepemde parlıyor ve saat tam 07.00'yi gösteriyor. Evet ve yine okul! Uzatmadan kalktım. Okul formamı giydim ve çantamı alıp evden çıktım. Akıllı saatimden saate baktım. Henüz çok erkendi, o yüzden bir kafeteryada kahve içmeye karar verdim.
Asansör 7. Kattan, olduğum kata yani 11. Kata doğru yükseliyordu. Asansörün açılmasını beklerken birini fark ettim. Ah, yine o lanet adam! William! Neden aynı apartmanda oturmak zorundayız ki?! Evet açıklamadım, o benim zorbam ve aynı zamanda düşmanım William. Ben ona kısaca "Will" diyorum. Bu onu ne kadar sinirlendirse de umurumda değil. Onun tekrar saçmalayacağını bildiğim için asansör düğmesine defalarca bastım. Ama lanet asansör! Yine gecikti! O da beni fark etti. Sanırım hapı yutmuştum. Beni fark edince adımlarını hızlandırdı. Asansör tam açılmışken fırsatı değerlendirip içeri dalarken omzumda bir el hissettim... (Yenilgi!) "N'aber Amy? Yoksa benden mi kaçıyorsun yine?" Oh evet bu Will'in sesi. Peki açıklığa kavuşturalım "Amy" William'ın bana koyduğu bir lakap. Bana Amy demesine başta çok sinirleniyordum ama artık alışkınım. (Alışmam uzun sürdü.) Her neyse konuya dönelim. Ah! Bana böyle çıkışmasından nefret ediyorum!
- Senden falan kaçtığım yok William! Saçmalamayı bırak!
- Ne o? Yoksa sinirlendin mi? A-me-li-aa!
Sırf sinirlenmem için uzatarak "Amelia" dedi. Ona göz devirerek önüme döndüm. Aynı asansöre bindik. Hadi ama! Apartmanda onlarca asansör varken neden aynı asansöre biniyoruz ki?! Şansım! Bir kerede düzgün gitsen ne olur?! Hazır asansörde sessizlik varken size biraz Will'den bahsedeyim. Will 1.90 boyunda yapılı ve fizikli bir erkek vücuduna sahip, koyu kahverengi saçlı, okyanus gibi koyu mavi gözlü, açık tenli ve oldukça yakışıklı. Oh! Ne saçmalıyorum ben! O yakışıklı falan değil!
Her neyse cıvıtmadan; Asansör ilerlerken sordu.
- İstikamet nereye Amy?
Bu soruyu "Cehenneme!" diye cevaplamak isterdim ama uysal olalım. Sakin bir sesle;
- Seni ilgilendirmez, Will.
Tabi yine beni takip edeceğini biliyordum. Asansör durdu ve asansörden dışarı çıktık. Apartmanda çıktık. henüz gün doğumuydu. Yakınlarda bir kafeterya vardı. Hemen o yöne yöneldim. Tabi Will'de peşimden geldi. Kafeterya'ya 2 dakikada vardık. Serin bir hava almak için içerdeki masalardan ziyade kafenin önündeki bir masaya oturdum. Will'de yanıma oturdu. O telefonuyla uğraşırken garson geldi. "Ne almak istersiniz efendim?" Soruyu cevaplamak için tam ağzımı açarken, Will lafımı keserek; "Siz ona bir americano getirin, ben ısmarlıyorum. Amy kesin yine cüzdanını evde unutmuştur. Kusura bakmayın, hafızası pek sağlam değil." Garsonun gülmemek için kendini tuttuğunu görebiliyordum. Will'e sinirli bakışlar attım. Sert tabanlı spor ayakkabımla, o öve öve bitiremediği ayakkabısına bastım! Ses çıkarmadı ama yüzündeki acı belirten ifadeleri görebiliyordum. Ona zafer dolu bir şekilde gülümsedim. Garsona dönüp durumu izâh ettim. "Şey.. arkadaşım biraz şakacı, kusura bakmayın. Ona da bir expresso lütfen." Will Bana sert bir yüz ifadesiyle bastı. Garsonun yutkunmasından korktuğunu anlamıştım.