Günler geçmiyor, saat bana inat hareket etmiyor, şehir bana inat susuyor, beynim bana inat susmuyor...
Önce kardeşim olarak gördüğüm gitti sonra sevdiğim.
Tam tersine olabilir zaman algısını hatırlayamıyorum artık.
Tek isteğim kurtulmak, kendimden, hayatımdan, geçmişimden, geleceğimden, şimdimden, herşeyden...
*1 saat sonra*
Herkes insanları hayatından çıkarır, bende kendimi hayatımdan çıkarıyorum
En azından tekrar bunu yapmaya çalışıyorum...
Uçurum çok güzel gözüküyor
Aşağıdaki deniz bile mavi olmasına rağmen bana kahverengi gözlerinin dalgalarını hatırlatıyor.
Uçurumun kenarına oturdum sessizce şarkı söylemeye başladım uzun zamandır nerdeyse hiç konuşmadığımdan sesim
çatallanıyordu
Bu tabir doğrumu pek bilmiyorum çatallaşıyordu, çatallanıyordu artık ne doğruysa öyle okuyun lütfen, kusura bakmayın
Gün batımı çok güzel bu renklerin karışımı bana kardeşimin saçlarını hatırlatıyor. Bu sessizlik bana sevdiğimle beraberkenki sessizliğimizi hatırlatıyor. İlerideki dalgalar bana saçlarını hatırlatıyor. Herşey bana ya kardeşimi yada sevdiğimi hatırlatıyor.
-Ailem olan o 2 kişiyi-
Sessizliği benim ayağa kalkmam tekrardan bozdu ama bu sefer bu sessizliğin sonu rahatlıktı. İstemsizce yüzümde düz bir ifade oluşuyordu bunu yapmak bana hiç zor gelmiyordu.
Gözlerimi kapatıp birkaç saniye anılarımı düşündüm ve ayağımı boşluğa attım, uçurumdan düşüyordum ama sanki zaman yavaş geçiyordu yine benimle inatlaşıyordu fakat bunun artık bir önemi yoktu.
İstemsizce güzel anılarımı hatırlayarak hafif güldüm ve birkaç kırılma sesi duydum ardından bir karanlık etrafı sardı sonraysa derin bir huzur...
~ꕥ~
