-Baba söyledim ya kaç kez, Changbin in evinde kalıcam bir kaç gün.
-iyi, iyi peki, gidince haber ver tamam mı?
-Tamam baba, merak etme.
10 yıllık arkadaşımın evine gitmek için bile izin alıyordum.
Changbin yanımda duruyordu.
Bir yandan bir şeyler atıştırıyor, bir yandan da babamla olan konuşmalarımı okuyordu.
"İzin aldım."
"Çok şükür artık bizim eve gidebiliriz değil mi? Ali Koç bile gitti, biz gidemedik de o yüzden! "
"Evet."
Demiştim hafif tebessüm edip boğuk ve bir ses tonuyla.
Yolda ilerliyordum, fakat içimde garip bir his vardı.
Yolda biri gözüme takıldı. Çok tanıdık geldi ama ilk başta çıkaramadım.
Tam eve girecektik ki küçük bir aydınlanma yaşadım. (küçük süpheli)
"Ananskım Changbin,yolda Hannie ye benzer birisini gördüm!"
"Hannie mi?! O yıllar önce ortalıktan kaybolmamış mıydı?"
"Ona çok benziyordu, ben mi yanlış gördüm ki acaba?"
"Senin gözler 10 derece miyop lan. Bir gün bana bakınca benide kapı falan zannedip, açmaya çalışacaksın diye korkuyorum mk"
"Lan bir dalga geçme, cidden Hannie ye benziyordu!"
"Niye bu kadar merak ettin ki? Aşıksın sanki."
"Sen bizim verdiğimiz sözün anlamını bilmiyorsun, benim için önemliydi!"
"C2 seviye verilen sözün arkasında durma PAUAJSJSJKS"
"Changbin!"
"İyi, iyi peki sustum."
"Tekrar dışarı çıksak görür müyüz onu acaba?"
"Çıldırdın mı sen? Bir de nöbet falan tut gece, gece belki uyku tutmamıştır diye gezmeye çıkar. PUAPSLJSLSMSMS"
"Aynen de öyle yapıcam nerden bildin?"
"Evde oturup bl izleyerek vaktimi daha kaliteli harcamayı tercih ederim sanırım. Sana nöbette iyi şanslar!"
"Sende geliyorsun! "Hiç de bile gelmiyorum evde hayvan gibi yatmayı tercih ediyorum." "Gelirsen 100 lira veririm." "100 lira mı? 100 liraya su alamazsın. 100 lira ne?!" "İyi be, hadi gelirsen bin lira veririm." "İki bin yap sen onu anlaşalım." "Off üç bin vericem hadi yeter ki gel!" "Üç bine gotumde veririm ben geliyorum tabiki." "İnsanlar 1 milyon dolara evet yaparım diyor, sen üç bine yaparım diyorsun bu nasıl bir parasızlıktır abi?" "Sorgulama fakirim 😔" (...)
Minho nun zorlamasıyla(süpheli) dışarı çıkmıştık.
"Bu havada, bu saatte dışarıda napıyoruz biz?"
"Sorgulama lütfen 🙏🏿"
"Çocuğun bizim gibi kafası güzel değilse, dışarı çıkacağını hiç düşünmüyorum Minho."
Dedim alaycı bir ses tonuyla.
Kısa bir süre sessizlik oluştu. Sessizliği bozmadan Minho ya baktım. Sanki Minho dikkatlice bir şeye bakıyordu.
Ne görmüştü ki açıkçası o çocuğun dışarı çıkacağına gram kadar inancım yoktu.
Benim matematiği fullemem kadar imkansız bir durumdu sanırım.
O anda Minho bana döndü ve titreyen bir ses tonuyla konuştu.
"Sanırım kafası güzelmiş Changbin, bu o!"... /son
(Üzücü kurgu yazmak bana göre değil sanırım KSLAKLSMSS eski halime geri dönmeye karar verdim galiba diğer hikayemin devamını getiremedim üzücü yazınca şimdilik bu kurgudan devamm)
